• Heimsóknir

    • 104.167 hits
  • ágúst 2015
    S M F V F F S
    « Júl   Jan »
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    3031  
  • Nýlegar færslur

  • Færslusafn

  • Auglýsingar

Gleði safnað í 16. maraþoninu

Gleðin allsráðandi enda bara 1-2 km í mark. (Ljósm. Stefán Helgi Valsson).

Gleðin allsráðandi enda bara 1-2 km í mark. (Ljósm. Stefán Helgi Valsson).

Maraþonið mitt í Reykjavíkurmaraþoninu í gær var það sextánda frá upphafi. Sjaldan hef ég notið maraþonhlaups meira og betur en í þetta skipti og tíminn var líka sá þriðji besti. Ég hef það aðalmarkmið í hlaupum að hafa gleðina með í för. Í þessu hlaupi vék hún aldrei frá mér.

Undirbúningurinn
Ég undirbjó þetta hlaup ekkert sérstaklega. Eftir svolítil meiðsli síðasta vetur var ég kominn í prýðilegt hlaupaform um mitt sumar, sem m.a. skilaði mér persónulegum metum á Laugaveginum 18. júlí og í 10 km hlaupi í lok sama mánaðar. Um það leyti taldi ég mig geta hlaupið maraþon á 3:12 klst., en þá útreikninga byggði ég á fyrri reynslu og reiknivél sem ég nota oft til að áætla getuna. Hins vegar slakaði ég talsvert á hlaupaæfingum eftir Laugaveginn. Hljóp t.d. ekki nema 48 km á viku að meðaltali vikurnar fjórar þar á eftir. Tók helst á því á laugardögum, aðallega í Barðsneshlaupinu 1. ágúst og í Jökulsárhlaupinu viku síðar. Í því síðarnefnda datt ég reyndar illa og laskaðist dálítið. Það tafði mig svo sem ekkert þá en hafði eftirköst dagana á eftir. Með tilliti til alls þessa ákvað ég að 3:12 klst. væri ekki lengur raunhæft markmið og ákvað þess í stað að miða við 3:15 klst. Lagði af stað í hlaupið í gær með þetta markmið og hugsaði að allt umfram það væri sigur – og örlítið lakari tími væri ekki ósigur. Krefjandi markmið eru nauðsynleg, en líkurnar á að maður nái markmiðunum þurfa helst að vera góðar til að maður sitji ekki upp með óþörf vonbrigði að hlaupi loknu. Gleðin er miklu betri ferðafélagi en vonbrigðin, bæði í hlaupum og í lífinu sjálfu.

Út á 4:30
Hlaupaveðrið í gær var alveg fullkomið, þ.e.a.s. hægur vindur, nokkurn veginn þurrt, sólarlaust og 11-14 stiga hiti. Betra maraþonveður býðst hvergi, hvorki hérlendis né erlendis. Ég stefndi að því að hlaupa fyrstu kílómetrana á 4:30 mín stykkið. Sá hraði dugar reyndar til að ljúka maraþonhlaupi á 3:10 klst, sem mér datt ekki í hug að ég myndi gera. Ætlaði bara að byrja svona og sjá svo til. Hef oft þennan háttinn á, þ.e. að byrja aðeins hraðar en markmiðið segir til um. Þá á ég svolitla inneign fyrir seinni helminginn sem oftast er ögn hægari.

Fyrstu 5 km
Fyrstu fimm kílómetrarnir liðu fljótt og þægilega. Ég leit eiginlega á þá sem upphitun og tækifæri til að meta stöðuna. Lauk þeim á 22:37 mín og var þá kominn með 7 sek í mínus miðað við 4:30 mín/km. Var alveg sléttsama um það. Fann að ég þoldi ögn meiri hraða og bætti því heldur í. Hugsaði samt mest um að njóta stundarinnar og halda mýktinni í hlaupastílnum. Að vanda hitti ég nokkra hlaupara sem ég þekki, sem ýmist voru að fara fram úr mér eða ég fram úr þeim. Í svona löngum hlaupum er hraðinn ekki meiri en svo að maður getur spjallað við samferðamennina, borið saman líðan og markmið og gefið og þegið hvatningu.

Að hugsa um krampa – eða ekki
Ég tók upp á því í fyrra að taka steinefnahylki í löngum hlaupum til að minnka líkur á krömpum, sem ég hef annars oft þurft að glíma við. Ætlaði að halda uppteknum hætti í þessu hlaupi, en þegar ég þreifaði eftir boxinu með hylkjunum einhvers staðar á 10. kílómetranum greip ég í tómt. Boxið hafði sem sagt dottið úr beltinu sem það átti að vera í. Þar með var ljóst að ég tæki engin steinefni þennan dag. Öll svona frávik frá upphaflegum áformum geta sett mann út af laginu, en þá gildir heilræðið frá gömlu norsku konunni sem sagði „det er ikke hvordan man har det, men hvordan man tar det“. Ég gat sem sagt valið um að hafa áhyggjur af því að ég fengi krampa síðar í hlaupinu eða að hafa ekki áhyggjur af því og láta hverjum kílómetra nægja sína þjáningu. Ég valdi síðari kostinn. Í þessu fólst líka tækifæri til að bæta í reynslubankann.

Í góðum félagsskap
Eftir 10 km sýndi klukkan 44:29 mín. Ég var allt í einu kominn með 31 sek. í plús miðað við upphaflega áætlun. Mér leið aldeilis stórvel og ákvað að halda þessum hraða á meðan sú líðan héldist. Á næstu kílómetrum náði ég líka nokkrum hlaupurum sem ég var lengi búinn að sjá á undan mér, þ.á.m. Trausta Valdimarssyni jafnaldra mínum, sem var þarna að hlaupa sitt 75. maraþon. Maður breytist næstum því í byrjanda við hliðina á svona mönnum. Þegar þarna var komið sögu voru rúmir 12 km að baki og næstu 25 km fylgdumst við tveir að miklu leyti að. Góð fylgd styttir manni stundir og gerir hlaupið auðveldara. Við Trausti spjölluðum líka um ýmislegt, m.a. um það hvernig maður safnar að sér gleði í svona hlaupum. Var ég ekki annars búinn að segja ykkur frá heilræði norsku konunnar?

Með orku frá áhorfendum
Millitíminn eftir 15 km var 1:07:01 klst. Síðustu 5 km höfðu sem sagt verið nær alveg á áætlun og inneignin 29 sek, já eða eiginlega 5 mínútur og 29 sek miðað við að ég ætlaði að hlaupa á 3:15 klst. Mér leið enn alveg prýðilega og fann ekki fyrir neinni þreytu sem orð er á gerandi. Hér og þar meðfram brautinni stóð fólk og hvatti hlaupara til dáða og ég ákvað að þau væru þarna öll sérstaklega til að hvetja mig. Sú hugsun er ein af þeim hugsunum sem ég nota til að safna gleði. Og með því að brosa til fólks, veifa og þakka fyrir sig, fær maður enn meiri hvatningu og enn meiri gleði. Þetta er ekkert flókið!

Er kannski betra að hlaupa bara hálft maraþon?
Á gatnamótum Sæbrautar og Kringlumýrarbrautar skildu leiðir að vanda. Þar beygja maraþonhlauparar til vinstri upp Kringlumýrarbraut en hálfmaraþonhlauparar halda áfram beint niður í bæ og eiga ekki nema um 3 km eftir í mark. Ég hef oft staðið mig að því að öfunda þá svolítið, en þegar allt kemur til alls er hálft maraþon ekkert endilega léttara en heilt. Maður þarf bara fyrr að takast á við erfiðu síðustu kílómetrana. Síðasti spölurinn er alltaf síðasti spölurinn hvað sem hlaupið er langt.

Hálft maraþon búið og enn 10 sek á reikningnum
Mér fannst Kringlumýrarbrautin hallast óvenjulítið þennan dag og það sama gilti um Suðurlandsbrautina framhjá Hótel Nordica. Fyrr en varði var hálft maraþon að baki og klukkan sýndi 1:34:49 klst. Eitthvað var farið að hægjast á mér en enn var ég þó með u.þ.b. 10 sek. í plús miðað við 4:30 mín/km, þ.e. 3:10 klst lokatíma. Enn gat allt gerst en ég hafði alla vega fulla trú á að markmiðið um 3:15 klst næðist.

Af vatnsdrykkju og geláti
Næstu kílómetrar voru tíðindalitlir. Ég var duglegur að gleypa orkugel og drekka vatn, en eftir að steinefnahylkin voru úr sögunni ákvað ég að leggja áherslu á vökvunina. Krampar geta sjálfsagt hvort sem er stafað af ofþornun eða steinefnaskorti, já eða þá því að líkaminn geti ekki unnið úr því hráefni sem er til staðar. Ég miða yfirleitt við að ég þurfi um 300 ml af vatni á hverja 10 km og orkugel get ég tekið á 5-7 km fresti án þess að setja allt á hvolf í meltingarfærunum. Í þessu hlaupi notaði ég öll 8 gelin sem ég hafði meðferðis og drakk 2-3 glös af vatni á flestum drykkjarstöðvum. Eitt glas er of lítið. Allt ræðst þetta þó svolítið af aðstæðum, þ.m.t. hitastigi. Þegar heitt er í veðri og sól í heiði svitnar maður meira en ella og tapar þá meiri söltum og meiri vökva. Þennan dag voru aðstæður hins vegar eins og best verður á kosið, eins og fyrr segir.

Hvað er svona merkilegt við 30 km?
Tíminn eftir 25 km var 1:52:59 klst, sem þýddi að ég var kominn 29 sek. í mínus miðað við 4:30 mín/km. Mér fannst það bara fínt enda ekki ætlunin að halda þessum hraða allan tímann. Næstu 5 km voru örlítið hraðari og eftir 30 km var tíminn 2:15:23 klst. Þar var ég sem sagt 23 sek. á eftir þessari margnefndu áætlun.

Það er oft haft á orði að maraþonhlaup byrji þegar 30 km eru að baki. Ég get tekið undir það að vissu leyti. Það má kannski orða það þannig að maður viti nokkurn veginn hvernig líkaminn muni bregðast við álaginu fyrstu 30 kílómetrana, en eftir það hefjist óvissuferð þar sem sitthvað getur komið á óvart. Mér finnst 30 km markið afskaplega mikilvægur áfangi í maraþonhlaupi, m.a. vegna þess að þá þykist ég geta sagt til um lokatímann minn með 10 mín. skekkjumörkum. Ef allt gengur upp get ég hugsanlega lokið hlaupinu á næstu 54 mínútum og það má mikið fara úrskeiðis til að ég nái því ekki á 64 mínútum. Á þessum tímapunkti í hlaupinu þóttist ég sem sagt viss um að lokatíminn minn yrði á bilinu 3:09-3:19 klst. Oftast tekur þessi síðasti spölur mig rétt um klukkutíma, þannig að 3:15 var orðinn líklegur lokatími, alveg eins og stefnt var að.

Að velja sér hugsanir
Mínúturnar eftir að 30 km markinu er náð eiga það til að líða hægt. Þarna er þreytan oftast farin að segja svolítið til sín og enn finnst manni býsna langt eftir. Þarna fer að reyna meira á það en fyrr í hlaupinu að maður sé með hausinn rétt skrúfaðan á. Það er auðvelt að ílengjast við hugsanir um þreytuna og allt erfiðið sem eftir er, en miklu vænlegra til árangurs að bægja slíkum hugsunum frá sér og einbeita sér að því jákvæða, umhverfinu, áhorfendunum og þakklætinu yfir því að geta gert það sem maður er að gera. Þegar þreytan ágerist er líka gott að muna að maður hefur oft orðið þreyttari og ekki orðið meint af. Eins er upplagt að rifja upp skemmtilega tónlist og fara jafnvel með heilu textana í huganum ef mikið liggur við, já eða sjá fyrir sér mannfjöldann sem fagnar manni þegar maður hleypur í markið með uppáhaldstöluna sína á markklukkunni.

3:15 í höfn að öllu stórslysalausu
Þegar 35 km voru búnir (og 7,2 km eftir) sýndi klukkan 2:38:56 klst sem þýddi að ég var orðinn 1:26 mín á eftir upphaflegu áætluninni. En ég hafði hvort sem er bara ætlað að fylgja þeirri áætlun eins lengi og mér liði vel með það. Aðalmarkmiðið um 3:15 klst. var enn vel innan seilingar og reyndar næstum gulltryggt nema eitthvað mjög sérstakt kæmi upp á. Í mínu tilviki þýðir „eitthvað mjög sérstakt“ að ég þurfi meira en 5 mínútur til að klára hvern kílómetra. Fimm mín/km jafngilda 7,2 km á 36 mín – og 2:38:56 + 0:36:00 = 3:14:56. Svo einfalt er það nú.

2-7 km er örstutt leið
Á næstu kílómetrum kom ekkert mjög sérstakt upp á og ég varð smátt og smátt öruggari um að markmiðið næðist. Á þessum kafla í maraþonhlaupi reyni ég að hugsa um eitthvað sem lætur mér finnast leiðin sem eftir er vera stutt en ekki löng. Ég ber þann spöl þá kannski saman við eitthvað sem ég hef gert á stystu og auðveldustu æfingunum mínum, já eða við spölinn frá Þröngá niður í Þórsmörk í Laugavegshlaupinu. Sá spölur er svo stuttur að þar er varla pláss fyrir aðrar tilfinningar en gleðina.

Millitíminn eftir 40 km var 3:02:12 klst. og nokkuð öruggt að ekki væru nema 11 mínútur eftir. Í mínum bestu hlaupum hef ég jafnvel náð að ljúka þessum síðasta hluta á 9:30 mín eða þar um bil. Einhvers staðar á þessum slóðum hitti ég Birgi Þ. Jóakimsson sem var þarna að fylgjast með hlaupinu. Að öðrum ólöstuðum tókst honum best upp með hvatninguna. Mér fundust mér vera allir vegir færir.

Endasprettur og lokaorð
Loks var ekki nema 1 km eftir og alveg óhætt að gefa gleðinni og hlaupaviljanum lausan tauminn. Engir krampar höfðu gert vart við sig og ekkert því til fyrirstöðu að auka hraðann. Lækjargatan var full af fólki og þar sá ég m.a. hluta af fjölskyldunni minni og nokkra hlaupafélaga úr hlaupahópnum Flandra í Borgarnesi. Þarna var tekinn góður endasprettur og í þann mund sem ég skeiðaði í gegnum markið sýndi klukkan 3:12 klst. Lokatíminn var reyndar nákvæmlega 3:12:00 klst sem þýddi að hver kílómetri hafði tekið 4:33 mín að meðaltali, þ.e. 3 sek lengri tíma en lagt var upp með. Þar með var þetta þriðja besta maraþonið mitt frá upphafi, en besta tímanum náði ég í Reykjavík sumarið 2013, 3:08:19 klst.

Endaspretturinn hafinn. (Ljósm. Etienne Menétrey)

Endaspretturinn hafinn. (Ljósm. Etienne Menétrey)

Mér leið mjög vel eftir þetta hlaup og náði m.a.s. hátt í 2 km niðurskokki til að auðvelda líkamanum að komast í samt lag. Svoleiðis nokkuð hefur mér aldrei áður dottið í hug að gera eftir maraþon. Gleðin var líka ósvikin og að vanda hitti ég margt skemmtilegt fólk á marksvæðinu og þar í kring. Reykjavíkurmaraþonið er ekki bara hlaup, það er líka hátíðarsamkoma fyrir alla þá sem hafa yndi af þessari tómstundaiðju. Ég tilheyri örugglega þeim hópi!

Sjálfsmynd með yngsta barninu á Skólavörðustígnum eftir hlaup. (Ljósm. Jóhanna Stefáns Bjarkardóttir)

Sjálfsmynd með yngsta barninu á Skólavörðustígnum eftir hlaup. (Ljósm. Jóhanna Stefáns Bjarkardóttir)

Auglýsingar

Fyrsta Barðsneshlaupið mitt

Kort af hlaupaleiðinni (sem stækkar ef smellt er á það).

Kort af hlaupaleiðinni (sem stækkar ef smellt er á það).

Ég skellti mér í Barðsneshlaupið síðasta laugardag (1. ágúst). Ákvað þetta síðasta haust og var búinn að hlakka lengi til. Og ég varð síður en svo fyrir vonbrigðum. Hlaupaleiðin er sérlega falleg og mjög áhugaverð, en leiðin liggur m.a. um eyðibyggðir sem ég býst við að tiltölulega fáir Íslendingar hafi heimsótt. Veðrið var líka aldeilis ljómandi gott, hægur vindur, sólarglæta annað slagið og sæmilega milt þrátt fyrir innlögnina inn Norðfjarðarflóann. Umgjörð hlaupsins var afslöppuð og vingjarnleg og ekki spillti fyrir að mér gekk vel og naut lífsins frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu.

Hlaupið hófst eiginlega á bryggjunni við safnahúsið á Neskaupstað, en þaðan voru hlaupararnir fluttir á báti út í Barðsnes eða Hellisfjörð, eftir því hvort þeir höfðu valið að hlaupa lengri vegalengdina (27 km) eða þá styttri (13 km). Við sem ætluðum að hlaupa alla leið frá Barðsnesi vorum 14 talsins og vorum flutt yfir flóann í tveimur hópum, fyrst þeir sem reiknuðu með að þurfa 3 klst. eða meira til að ljúka hlaupinu og síðan hinir sem töldu sig geta farið þetta á styttri tíma. Ég var í síðarnefnda hópnum enda taldi ég líklegt að ég kæmist þetta á 2:30-2:40 klst. Sú áætlun byggði á úrslitum fyrri ára, því að fyrri árangur hlaupara sem maður þekkir getur gefið góða vísbendingu um það við hverju megi búast. Í svona hlaupi segir vegalengdin hins vegar lítið um líklegan lokatíma.

Lagt af stað frá Neskaupstað. (Af Facebooksíðu Felix Bergssonar).

Lagt af stað frá Neskaupstað. (Af Facebooksíðu Felix Bergssonar).

Í þessari síðari bátsferð voru fimm hlauparar, auk björgunarsveitarfólksins sem annaðist flutninginn. Sjóferðin tók ekki nema fáeinar mínútur og áður en varði vorum við komin í land við eyðibýlið Barðsnes. Þar var vel tekið á móti okkur og eftir stutta viðdvöl á hlaðinu var hlaupið ræst kl. 10:53.

Síðari ráshópurinn á hlaðinu á Barðsnesi. F.v. Guðmundur Sverrisson, SG, Elísabet Margeirsdóttir, Arnór Gauti Hauksson, Þorbergur Ingi Jónsson. (Ljósm. Haukur Snorrason).

Síðari ráshópurinn á hlaðinu á Barðsnesi. F.v. Guðmundur Sverrisson, SG, Elísabet Margeirsdóttir, Arnór Gauti Hauksson, Þorbergur Ingi Jónsson. (Ljósm. Haukur Snorrason).

Lagt af stað frá Barðsnesi. Tuttuguogátta km ævintýri framundan. (Ljósm. Haukur Snorrason).

Lagt af stað frá Barðsnesi. Tuttuguogátta kílómetra ævintýri framundan. Við fjögur fengum 10 mín forskot á Þorberg Inga og þess vegna er hann ekki með á myndinni (Ljósm. Haukur Snorrason).

1. Barðsnes – Viðfjörður: 7,20 km, 35:42 mín, 4:58 mín/km
Við vorum ekki nema fjögur sem hlupum af stað frá Barðsnesi áleiðis inn í Viðfjörð. Hægari hlaupararnir voru farnir á undan eins og fyrr segir – og sú ákvörðun var tekin þarna á hlaðinu að sá langhraðasti, ofurhlauparinn Þorbergur Ingi Jónsson, yrði ræstur 10 mínútum síðar til að gera hlaupið skemmtilegra, bæði fyrir hann og aðra. Ég fór hraðast af stað og hljóp einn míns liðs inn túnið á Barðsnesi og áfram áleiðis inn dráttarvélaslóðann inn með firðinum. Mér hafði verið ráðlagt að fara sem hraðast til að byrja með, þar sem fyrsti kaflinn væri sá greiðfærasti í hlaupinu að endasprettinum frátöldum. Ég ákvað að fylgja þessu ráði og hvílast þá frekar í grýttum brekkum sem ég bjóst við að biðu mín síðar í hlaupinu.

Slóðinn frá Barðsnesi inn í Viðfjörð liggur yfir holt, hæðir og lækjarskorninga, en undirlagið er hvergi mjög gróft. Mér gekk eiginlega betur en ég hafði búist við að halda sæmilegum hraða þarna inneftir. Mér fannst heimurinn brosa við mér þar sem ég leið þarna áfram í frelsinu. Tvisvar eða þrisvar leit ég um öxl en sá ekkert til mannaferða. Lengst framundan sá ég íbúðarhúsið í Viðfirði, sem byggt var eftir teikningu Guðjóns Samúelssonar árið 1932. Glæsilegri sumardvalarstaðir hljóta að vera vandfundnir, hvort sem hugsað er um húsakynnin eða kyrrðina.

Á miðri göngubrúnni yfir Viðfjarðará sýndi klukkan 35:42 mín, rúmir 7 km að baki og meðalhraðinn yfir 12 km/klst. Þetta gekk vonum framar.

2. Viðfjörður – Hellisfjörður: 6,77 km, 39:43 mín, 5:52 mín/km
Skammt fyrir utan Viðfjarðarbæinn hitti ég fólk sem sagði mér að fyrsta drykkjarstöðin væri við bátinn sem stóð þarna uppi á kambinum örlítið utar. Þar gleypti ég í mig eitt orkugel og drakk vel af vatni áður en ég hélt áfram út með firðinum. Þarna var enginn dráttarvélaslóði lengur, heldur aðallega fjár- og hestagötur. Þær voru reyndar greiðfærar, en sums staðar var lágvaxið kjarr langt komið með að loka leiðinni. Plönturnar voru hrjúfar viðkomu fyrir bera leggi, en það var þó allt innan sársaukamarka.

Úr Viðfirði er ekki langt út á Viðfjarðarnes og hækkunin ekki veruleg. Mér miðaði því svo sem ágætlega á þessum kafla, þó að auðvitað hefði ég enga viðmiðun. Um það leyti sem ég var kominn út á nesið kom ég auga á mann sem veitti mér eftirför og fór mikinn. Þar var Þorbergur Ingi á ferð, en ég hafði einmitt reiknað út að það myndi taka hann um 50 mínútur að vinna upp þetta 10 mínútna forskot sem ég hafði fengið á hann í startinu. Hann fór fram úr mér stuttu eftir að við beygðum af nesinu áleiðis inn í Hellisfjörð, rétt í þann mund sem ég hafði verið 1 klst. á hlaupum. Um svipað leyti náði ég fyrstu hlaupurunum úr fyrri ráshópnum. Það var gaman að sjá til Þorbergs Inga þótt sú skemmtun varaði ekki lengi. Það er í raun ótrúlegt að hægt sé að fara svo hratt yfir í þessu mjög svo óslétta landi.

Mér fannst ekki augljóst hvar leiðin lægi yfir Hellisfjarðará í botni Hellisfjarðar, en það skipti svo sem engu meginmáli. Áin var ekki djúp og ég óð bara einhvers staðar yfir hana. Garminúrið sýndi að 13,97 km og 1:15:25 klst. væru að baki. Þarna hlaut hlaupið að vera um það bil hálfnað.

3. Hellisfjörður – Götuhjalli: 3,84 km, 26:52 mín, 7:00 mín/km
Innarlega í Hellisfirði varð mér litið suður yfir fjörðinn og sá þá til ferða Elísabetar Margeirsdóttur, sem ég bjóst einmitt við að væri þarna ekki alllangt á eftir mér. Ég leit ekki á þetta hlaup sem neina keppni, nema náttúrulega við sjálfan mig, en samt var uppörvandi að vita af einhverjum á eftir sér. Við eyðibýlið Sveinsstaði hitti ég hóp af fólki sem hvatti mig til dáða og utar með firðinum beið Jóhann Tryggvason, aðalumsjónarmaður Barðneshlaupsins, með drykki fyrir hlauparana. Þar var kominn tími á annað orkugel og meira vatn, auk þess sem ég gleypti þarna í mig eitt steinefnahylki í þeim tilgangi að draga úr líkum á krömpum. Þeir gerðu aldrei vart við sig þennan dag. Þarna voru u.þ.b. 16,5 km að baki og framundan erfiðasti hluti leiðarinnar með talsverðri hækkun upp á Götuhjalla og síðan bratt undanhald í Norðfjarðarskriðum. Leiðin upp á hjallann reyndist reyndar bæði styttri og léttari en ég hafði ímyndað mér og fyrr en varði var ég kominn á hæsta punktinn. Neskaupstaður blasti við hinum megin við Norðfjörð og mér fannst lífið vera dásamlegt.

4. Götuhjalli – Norðfjarðará: 5,17 km, 28:40 mín, 5:33 mín/km
Norðfjarðarskriður sýnast óárennilegar þegar horft er á þær yfir fjörðinn frá Neskaupstað. Þarna eru vissulega brattir kaflar þar sem meiri þörf er á að fylgjast með tánum á sér en útsýninu, en mér fannst þetta samt hvorki bratt né erfitt yfirferðar. Rétt eins og „brekkur eru oftast lægri upp að fara, en til að sjá“, eins og Hannes Hafstein orðaði það, eru þær líka lægri á niðurleiðinni. Einhvers staðar á niðurleiðinni var þriðja drykkjarstöðin og þriðja gelið, en annars snerist málið bara um að ljúka hlaupinu. Til þess þurfti að afgreiða þessar brekkur og hlaupa inn með fjarðarbotninum þar til komið væri að einu hlöðunni á svæðinu. Handan við hlöðuna skyldi tekin kröpp hægri beygja og stefnt beint yfir Norðfjarðará. Yfir ána hafði verið strengdur kaðall til að auðvelda hlaupurum að fóta sig. Áin náði mér í mið læri og úti í henni miðri leit ég svo á að fjórða áfanga hlaupsins væri lokið og ekkert eftir nema endaspretturinn.

Tveir fyrstu menn í aldursflokki 40+ (SG og Hari Stojanovic). (Ljósm. Kristín Óladóttir).

Tveir fyrstu menn í aldursflokki 40+ (SG og Hari Stojanovic). (Ljósm. Kristín Óladóttir).

5. Norðfjarðará – Safnahús: 5,28 km, 24:48 mín, 4:42 mín/km
Fyrsti hluti endasprettsins lá í útjaðri golfvallar Norðfirðinga og hinum megin við fjarðarbotninn beið malbikið og fjórða og síðasta drykkjarstöðin. Malbik hefur þann kost að vera þokkalega slétt, en eftir hátt í 25 km hlaup á misjöfnu undirlagi getur þessi harði og slétti flötur verið erfiður þreyttum fótum. Fæturnir mínir voru ekkert sérstaklega þreyttir þegar þarna var komið sögu og mér fannst malbikið bara ágætt. Hlaupið hafði allt gengið eins og í sögu, mér leið vel og það lá nokkuð ljóst fyrir að ég væri búinn að gulltryggja annað sætið í hlaupinu á eftir Þorbergi Inga. Það var líka gaman að koma hlaupandi inn í bæinn eftir aðalgötunni. Malbikskaflinn mældist nákvæmlega 4,2 km og þann spöl hljóp ég á 19:19 mín. Það jafngildir 4:36 mín/km, sem ég flokka sem viðunandi maraþonhraða. Ég kom í mark við Safnahúsið á 2:35:41 klst, sem var vel innan þeirra tímamarka sem ég hafði sett mér. Heildarvegalengdin var 28,26 km skv. Garminúrinu mínu. Stórskemmtilegu hlaupi í fögru umhverfi var lokið.

Lokaorð
Barðsneshlaupið á skilið miklu fleiri þátttaendur en raun varð á síðasta laugardag. Hlaupið var ekki eins erfitt og ég hafði reiknað með og eins og ég nefndi í upphafi þessa pistils fannst mér hlaupaleiðin falleg og áhugaverð. Móttökurnar á Norðfirði voru góðar og umgjörð hlaupsins afslöppuð og vingjarnleg. Hlaupið er virkilega þess virði að bregða sér í verslunarmannahelgarferð austur á land þess vegna!

Eftirmáli
Eins og yfirskrift þessarar færslu bendir til var þetta í fyrsta sinn sem ég tók þátt í Barðsneshlaupinu. Ég sé svo sannarlega ekki eftir því! En þetta hlaup var líka sögulegt að öðru leyti fyrir sjálfan mig, því að þetta var 100. almenningshlaupið sem ég tek þátt í síðan sá hluti „ferils míns sem íþróttamanns“ hófst síðsumars 1985. Tölfræði af þessu tagi er hluti af þeirri skemmtun sem hlaupin veita mér.