Bloggsíða Stefáns Gíslasonar

Sl. laugardag tók ég þátt í Vormaraþoni Félags maraþonhlaupara (FM). Aðalmarkmiðið var að njóta hlaupsins og láta sér líða vel – og það markmið náðist. Svo átti ég mér reyndar það aukamarkmið að vera ekki lengur en 3:30 klst. að ljúka hlaupinu. Það markmið náðist líka. Þegar upp var staðið munaði heldur ekki ýkja miklu að ég næði þriðja markmiðinu, sem ég hafði reyndar ekki sett mér, þ.e. að ná besta maraþontímanum mínum frá upphafi. Ég lauk sem sagt hlaupinu á 3:18:23 klst, sem er bara 1:16 mín frá persónulega metinu mínu sem ég setti í talsvert hlýrra veðri í Reykjavíkurmaraþoninu 2009.

Að njóta hlaups
Enginn vina minna eða kunningja hefur spurt hvort mér hafi ekki þótt gaman í þessu hlaupi. Hins vegar hafa nokkrir spurt hvernig ég hafi nennt þessu – og hvort þetta hafi ekki verið bæði vont og leiðinlegt. En auðvitað væri ég ekkert að þessu ef mér þætti það ekki gaman. Um maraþonhlaup gildir það sama og um önnur lífsins gæði, að ef maður leggur ekkert á sig verður uppskeran lítils virði. Það er alltaf ákaflega góð upplifun að koma í mark að loknu maraþonhlaupi, jafnvel þótt hlaupin séu orðin mörg. Þessarar upplifunar fær maður ekki að njóta nema hlaupa hlaupið fyrst. Flóknara er það nú ekki.

Hin eftirsóknarverða maraþonupplifun snýst reyndar ekki bara um að koma í mark. Í hlaupi sem tekur nokkra klukkutíma gerist auðvitað ýmislegt fleira skemmtilegt, ýmist utanaðkomandi eða heimatilbúið. Kannski hleypur maður fram hjá lífsglöðum áhorfendum sem blasta ABBA í græjum á gangstéttinni. Eða kannski sér maður kunnugleg brosandi andlit einhvers staðar við hlaupaleiðina – og það vill svo skemmtilega til að brosandi andlit eru enn fallegri en ella og stafa frá sér meiri hlýju við þessar aðstæður en flestar aðrar. Og kannski kynnist maður nýjum hlaupurum og styrkir tengsl við aðra sem maður þekkti fyrir. Það virkar nefnilega töluvert öðruvísi að hlaupa við hliðina á áður ókunnugri manneskju í hálftíma en að standa jafnlengi við hliðina á henni í strætó. Og þegar fátt virðist til skemmtunar getur maður sótt í eigin reynslu af því að búa til sína eigin skemmtun. Hún getur falist í því að gleðjast yfir góðum millitíma, rifja upp augnablik þegar manni leið einstaklega vel í einhverju öðru hlaupi eða spila vel valda tónlist í huganum. Ég hleyp hins vegar aldrei með utanaðkomandi tónlist í heyrnartækjum, nema þá innandyra á hlaupabretti, því að í útihlaupum þarf ég á öllum mínum skilningarvitum að halda til að nema alla þá óvæntu skemmtan og upplifun sem þar bíður.

Hlaupið sjálft
Ég vaknaði kl. 5 þennan morgun, fullur tilhlökkunar. Þessi fótaferðatími var ekki afleiðing svefnleysis og spennu, heldur hluti af hefðbundnum og næsta ófrávíkjanlegum undirbúningi mínum fyrir maraþonhlaup. Ég fer sem sagt alltaf á stjá í síðasta lagi 3 klst. fyrir hlaup, borða góðan morgunmat með engu óvenjulegu innihaldi, og tryggi þannig að meltingin sé komin vel áleiðis áður en hlaupið hefst. Mér dettur ekki í hug að reyna að hlaupa langt á fastandi maga, en matarbiti skömmu fyrir hlaup er ávísun á meltingarvandræði.

Þegar ég leit út um gluggann þennan morgun sá ég strax að ég þyrfti ekki að draga stuttbuxurnar upp úr hlaupatöskunni þennan daginn. Úti var sem sagt slydda og hitinn nálægt 1°C. Hins vegar bærðist varla hár á höfði. Yfirleitt dreg ég stuttbuxnamörkin við 6°C, en auðvitað hafa vindur og úrkoma líka áhrif á fatavalið. Veðrið þennan dag bauð upp á síðar hlaupabuxur, langermastakk og ullarhanska. Hins vegar sleppti ég húfunni, enda lítið gefinn fyrir slíkan útbúnað í frostlausu veðri. Skórnir voru fyrirfram ákveðnir; Asics Trainer, léttir og þægilegir með frekar lítilli dempun. Hef notað þá í öllum keppnishlaupum í heilt ár og líkað einkar vel. Veðrið hefur engin áhrif í því sambandi.

Maraþonhlaup FM hefjast ævinlega neðst í Elliðaárdalnum, nánar tiltekið við hitaveitustokkinn skammt frá Rafveituhúsinu. Þaðan er hlaupið um Fossvog, Nauthólsvík og Skerjafjörð vestur á Ægissíðu, aftur til baka, aftur vestur á Ægissíðu og aftur til baka. Og kl. 8 þennan morgun lögðu um 35 hlauparar upp í þessa vegferð – í logni, slyddu og 0,5 stiga hita. Slyddan átti eftir að endast út hlaupið, án þess þó að snjó festi ef frá er talið svolítið krap á brúnni yfir Kringlumýrarbraut.

Mér leið vel í upphafi hlaups og hélt miklu meiri hraða en ég hafði reiknað með, kláraði fyrstu kílómetrana á u.þ.b. 4:35 mínútum stykkið. Sá hraði dugar manni til að ljúka maraþonhlaupi á innan við 3:14 klst. Gerði mér samt engar grillur um neina svoleiðis tíma. Dagskipunin var sú sama og í nokkrum fyrri maraþonhlaupum, þ.e. að hlaupa eins hratt og mér finndist þægilegt, brosa á meðan allt væri gott og skemmtilegt – og halda svo áfram að brosa að því loknu. Eftir svo sem 3,5 km slóst ég í för Degi Egonssyni og Oddi Mána Malmberg. Það átti eftir að reynast happadrjúg samfylgd, því að leiðir okkar skildu ekki að ráði fyrr en 30 km síðar. Samfylgd af þessu tagi styttir manni stundir og léttir hlaupið svo um munar.

Millitíminn eftir 5 km var um 23 mín, 46 mín eftir 10 km og 69 mín eftir 15 km. Þessi hraði samsvarar 3:14 klst. í maraþoni. Eftir hálft maraþon var tíminn 1:37:11 klst., sem sagt enn á svipuðu róli, líðanin góð og enginn kvíði til staðar. Ég hefði gleypt eitt orkugel við hverja drykkjarstöð, þ.e. á rúmlega 5 km fresti, og drukkið vatn með. Miðað við fyrri reynslu er þetta fullmikil geltíðni, miða helst við u.þ.b. 7 km á milli. Varð enda var við einhver óþægindi í maga á seinni helmingi hlaupsins og sleppti því einni gelmáltíð með góðum árangri.

Nú velta því sjálfsagt einhverjir fyrir sér til hvers maður sé að éta gel í svona hlaupum. Svarið við þeirri spurningu er svo sem einfalt: Maður í mínum þyngdarflokki (einhvers konar fjaðurvigt) eyðir rúmlega 3.000 hitaeiningum í einu maraþonhlaupi, þannig að þegar líður á hlaupið tæmist einfaldlega tankurinn ef engu er bætt við. Þá lendir maður á “veggnum”. Honum kynntist ég eftir 33 km í fyrsta maraþonhlaupinu mínu sumarið 1996, fyrir daga gels og þvílíks munaðar. Og gel er betra en föst fæða, því að mér finnst leiðinlegt að tyggja á hlaupum.

Eftir viðsnúninginn í Elliðaárdalnum tók heldur að hægja á okkur félögunum. Allt gekk þó vel, og eftir 30 km var millitíminn 2:19:06 klst., sem er svipaður tími og í bestu maraþonunum mínum fram til þessa. Eftir þetta fór hins vega heldur að hægja á mér, en Dagur og Oddur héldu sínu striki. Þegar u.þ.b. 33 km voru að baki var ég því orðinn einn míns liðs, en sá þó Dag alltaf svo sem 100 m á undan mér. Fyrir neðan Loftleiðahótelið hitti ég svo Ingimund Grétarsson, sem að þessu sinni var bara í hvatningarliðinu en ekki á hlaupum. Það hressti mig enn frekar við, en ég var reyndar merkilega hress fyrir þó að þreytan væri farin að segja til sín og hraðinn kominn nálægt 5 mín/km. Eftir 37 km sýndi klukkan 2:53:09 klst. Þá vissi ég að ég væri öruggur með að ljúka hlaupinu á 3:23 klst., jafnvel þó að sitthvað færi úrskeiðis á síðustu kílómetrunum. Þannig var markmiðið um 3:30 í höfn.

Þegar þarna var komið sögu var ég löngu orðinn holdvotur frá hvirfli til ilja, enda ekkert lát á slyddunni. Það angraði mig svo sem ekki neitt, nema hvað skyggnið var afleitt gegnum gleraugun. Og ég fann heldur ekkert fyrir kulda, þótt hitinn væri innan við 1°C. Hlaupin halda á manni hita, sérstaklega í svona góðu logni eins og var þennan dag. Það er ekki fyrr en numið er staðar sem hrollurinn sækir að.

Eftir 40 km á 3:08:08 klst. setti ég mér nýtt markmið, þ.e. að ná betri tíma en í Reykjavíkurmaraþoninu í fyrra (3:18:47) – og þar með næstbesta tímanum mínum frá upphafi. Þegar þarna var komið sögu var ég aftur kominn fram úr Degi, en Oddur var horfinn. Nýja markmiðið virkaði sem hvatning og varð til þess að ég bætti heldur í, enda leið mér aldeilis stórvel þótt þreytan væri farin að segja til sín. Ég gætti þess sérstaklega að villast ekki við Víkingsheimilið eins og ég gerði í hálfu vormaraþoni í fyrra. Þaðan voru líka bara 500 m eða svo í mark, og orðið tímabært að huga að endaspretti til að líta vel út í lokin. Reyndar grunar mig að endasprettirnir mínir í maraþonhlaupum séu fremur huglægir en raunverulegir. Sjálfum finnst mér ég geysast áfram, en áhorfendur verða líklega ekki varir við neitt slíkt. En hvað sem því líður var ákaflega gaman að vera kominn á hitaveitustokkinn þar sem hann liggur yfir Elliðaárnar og sjá markið framundan. Síðasti kílómetrinn tók mig ekki nema 4:24 mín., og í markið kom ég alsæll og holdvotur á 3:18:23 klst.

Fagnið
Ég var spurður að því á leiðinni hvernig maður fagnaði góðu maraþonhlaupi. Ég svaraði því til að maður legðist í grasið, gréti og faðmaði síðan alla viðstadda. En þrátt fyrir það að ég væri fullur fagnaðar yfir því að vera búinn með hlaupið – og það á mínum næstbesta tíma, þá fylgdi ég forskriftinni ekki alveg sjálfur í þetta skipti, sérstaklega ekki þessu með grasið, sem var óvenjublautt og kalt þennan morgun, og jafnvel frekar hvítt en grænt.

Árangurinn
Alls luku 35 hlauparar þessu maraþonhlaupi. Ég var 8. maður í mark, en 3. af 8 ef aðeins eru taldir þeir sem komnir eru á sextugsaldurinn. Reyndar er mér nokk sama hvar ég lendi í svona röð, því að fyrir mér er þetta ekki keppni við neinn annan en sjálfan mig. Hinir hlaupararnir eru félagar en ekki keppinautar.

Myndin sem fylgir þessum línum er af mér og Ingvari Hjartarsyni frænda mínum að hlaupi loknu. Hann hljóp ½ maraþon, stórbætti sinn fyrri árangur, hljóp á 1:24:39 klst og lenti í 12. sæti af 259 hlaupurum. Stórglæsilegur árangur hjá næstyngsta þátttakandanum í Vormaraþoninu! (Afi hans og ég erum sko systrasynir)! (Ljósm. Hjörtur Stefánsson).

Filed under: Hlaup | 5 Comments »

Eitt af því sem einkennt hefur páskafríið mitt þetta árið eru 15 km morgunhlaup. Tók 4 slík síðustu 4 morgna. Það er reyndar ekki alveg eftir bókinni að hlaupa sömu vegalengdina dag eftir dag, en hvað sem öllum bókum líður hefur þessi aðferð reynst mér vel sem undirbúningur fyrir keppni sem ég er ekkert allt of vel tilbúinn í. Betra væri þó ef endurtekningarnar væru fleiri en fjórar. Ég gerði þetta fyrst þegar ég var að æfa fyrir Landsmótið á Akranesi 1975 og aftur síðsumars 2008 í viðleitni minni til að bæta eigið fimmtugsmet í 10 km hlaupi. Í báðum tilvikum náði ég því sem að var stefnt, þó að staðan væri ekki nógu góð nokkrum dögum fyrr. Núna snýst málið um Vormaraþon Félags maraþonhlaupara nk. laugardag. Þar ætla ég reyndar ekki að slá nein met, en þætti samt verra ef hlaupið tæki meira en þrjá og hálfan tíma, (miðað við að veðrið verði skikkanlegt).

Fimmtán km eru reyndar heldur stuttir til að passa inn í þetta sérhannaða undirbúningsferli. Ég hef nefnilega einhvern veginn á tilfinningunni að svona síendurtekin vegalengd þurfi að vera u.þ.b. 70% af keppnisvegalengdinni. Þetta hefðu samkvæmt því átt að vera 4×30 km. Held bara að það sé of stór skammtur þegar svona skammur tími er til stefnu. Málið snýst um að hræra aðeins upp í skrokknum án þess að þreytast um of.

Hlakka til laugardagsins.

Filed under: Hlaup | Leave a comment »

Í gær tók ég þátt í árlegu kökuhlaupi í Flóanum annað árið í röð, en um leið var þetta upphafið af keppnistímabili ársins hvað mig varðar. Reyndar má velta því fyrir sér hversu rétt sé að tala um keppni í þessu sambandi, því að ég er fyrir nokkru vaxinn upp úr því að hlaupa til að vinna. Nú er það Olympíuhugsunin sem gildir, en þó aðallega gleðin.

Kökuhlaupið í Flóanum heitir reyndar réttu nafni Flóahlaup Ungmennafélagsins Samhygðar. Hins vegar er hlaupið gjarnan nefnt kökuhlaup, því að hlaupi loknu er þátttakendnum jafnan boðið í glæsilega kökuveislu að íslenskum sveitasið í félagsheimilinu Félagslundi í Gaulverjabæ. Þetta hefur skapað hlaupinu sérstöðu og vinsældir, enda viðmót allt og viðurgerningur slíkur að unun er að njóta.

Flóahlaupið er eitt af elstu almenningshlaupum landsins, en í gær var það einmitt þreytt í 33. sinn. Fyrir hlaupafólk eins og mig, sem ekki nennir að taka mikinn þátt í almenningshlaupum að vetri til, er Flóahlaupið tilvalið og hátíðlegt upphaf á hlaupavertíð sumarsins. Ég er hins vegar nýbúinn að uppgötva þetta ágæta hlaup. Í gær var ég sem sagt bara með í annað sinn.

Flóahlaupið í gær var að mörgu leyti eins og endurtekning á Flóahlaupinu í fyrra. Heildarfjöldi þátttakenda var svipaður, svona hátt í 100 manns, og svo var veðrið líka hér um bil alveg eins, hvöss suðlæg átt og kannski pínulítil súld með köflum. Aðalvegalengdin í hlaupinu er 10 km, þar sem hlaupinn er dálítill hringur um sveitina í grennd við Félagslund. Í hvassri sunnanátt eru fyrstu 2 kílómetrarnir eða rúmlega það hlaupnir í sterkum meðvindi, en eftir það tekur við hliðarvindur og síðan stífur mótvindur, sérstaklega á kílómetrum nr. 6-8. Síðustu tveir kílómetrarnir eru svo hlaupnir í vindi aftan á vinstri öxlina.

Fyrir mér snúast hlaup ekki bara um holla hreyfingu og útivist, heldur líka um leik að tölum. Tölur hafa reyndar verið mín uppáhaldsleikföng allt frá æsku, þ.á.m. tölur um metra, mínútur og meðalhraða. Hvað tölurnar varðar var hlaupið í gær líka endurtekning frá hlaupinu í fyrra, sérstaklega fyrstu 8 kílómetrana. Reyndar var meðalhraðinn heldur jafnari þetta árið og baslið á móti vindinum ánægjulegra. En fyrstu 8 kílómetrarnir voru nokkurn veginn jafntímafrekir; tóku 36:13 mín í fyrra en 36:09 mín í gær. Síðasti spölurinn var hins vegar miklu léttari þetta árið. Lokatíminn varð þannig 35 sek. betri en í fyrra, þ.e.a.s. 44:29 mín í stað 45:04 mín. Og það sem var enn betra: Mér leið miklu betur að hlaupi loknu í gær en í fyrra, var eiginlega alveg óþreyttur og naut dýrðlegra veitinga Flóamanna í mun ríkari mæli.

Þar sem ég hef jú bæði gaman að hlaupum og tölum, gefur hver atburður á þessu sviði mér gullið tækifæri til naflaskoðunar. Hvers vegna var t.d. árangurinn og líðanin betri í gær en í fyrra, þrátt fyrir að aðstæður væru allar mjög svipaðar – og ég jafnvel ári eldri? Skýringuna er e.t.v. að einhverju leyti að finna í örlítið mismunandi æfingum vikurnar á undan, en önnur skýring er þó mun augljósari og líklegri. Í fyrra var ég nefnilega að berjast við óraunhæft markmið og fannst þess vegna hver kílómetri taka of langan tíma, fæturnir vera of þungir, mótvindurinn of erfiður og leiðin í mark of löng. Núna var lagt af stað með það eina markmið að njóta hlaupsins og hafa gleðina með í för alla leið. Það tókst algjörlega, og meira að segja mótvindurinn varð að skemmtilegu viðfangsefni. Hver kílómetrinn af öðrum leið hjá, og síðasti spölurinn var stuttur.

Í hlaupum gildir nefnilega sama regla og í lífinu; “Det er ikke hvordan man har det, men hvordan man tar det”, eins og gömul norsk kona sagði einhvern tímann. Þessa reglu er ágætt að rifja upp annað slagið. Þannig verður lífið skemmtilegra.

Filed under: Hlaup | 1 Comment »

Einu sinni þegar ég var að velja mér hlaupaskó var sagt við mig að ég væri “eins og versta kona”. Ég hef enga hugmynd um merkingu þessa orðatiltækis, en hitt veit ég að ég á 10 pör af hlaupaskóm. Alla þessa skó hef ég eignast á síðustu 5 árum, þ.e.a.s. á þeim tíma sem liðinn er síðan ég komst á sæmilegan hlaupaaldur. Og á dögunum náði eitt þessara skópara þúsund mílna markinu, sem er langmesta þrautseigja sem nokkurt skópar í minni eigu hefur sýnt.

Almennt þykir ekki ráðlegt að hlaupa meira en 800-1.000 km á sömu hlaupaskónum, eða kannski 1.000-1.200 km ef um er að ræða mjög vandaða (og dýra) skó. Þegar þar er komið sögu kvað dempunin í skónum vera farin að gefa sig, og eins hættir sólanum til að slitna eftir því sem kílómetrunum fjölgar. En mér var kennt í æsku að nýtni væri dyggð, og því skirrtist ég við að leggja þessum ágætu skóm þótt kílómetrar þeirra væru taldir. En nú, þegar 1.609 km eru að baki hyggst ég láta staðar numið.

Umræddir skór er af gerðinni Asics Kayano 15, sem sagt vandaðir (og dýrir) skór. (Hér er rétt að skjóta því inn að ég er ekki á prósentum hjá framleiðandanum. Hins vegar finnst mér full ástæða til að framleiðandinn hugi að breytingum á því fyrirkomulagi í framhaldi af þessari ágætu auglýsingu). Kayano-skórnir eru einkum gerðir fyrir þunga hlaupara sem þurfa innanfótarstuðning. Ég er alls ekki þungur og þarf svo sem engan stuðning. Ég byrjaði bara að nota svona skó fyrir margt löngu, og hef ekki séð ástæðu til að breyta því, fyrr en þá kannski núna þegar framundan er naumhyggjutímabil í hlaupaskótísku.

Hlauparar eins og ég, sem hlaupa u.þ.b. 2.000 km á ári, slíta u.þ.b. tveimur skópörum við þá iðju árlega. Þess vegna er e.t.v. ekkert skrýtið að ég hafi komið mér upp 10 skópörum á 5 árum. Nokkur þessara para hafa svo sem lokið hlutverki sínu, en ég er samt að hugsa um að henda engu þeirra, ekki bara vegna þess hve illa mér er við úrgang, heldur líka vegna þess að þegar ég hætti að hlaupa eftir 45 ár ætla ég að opna hlaupaskósafn með öllum 100 pörunum sem hef þá náð að nurla saman. Og með hverju pari verður ofboðslega löng frásögn af svaðilförum viðkomandi skótaus. Það verður sem sagt nóg að gera hjá mér þegar hlaupaferlinum lýkur árið 2056. Bjart framundan!

Þúsund mílna skónum mun þó ekki fylgja ofboðslega löng frásögn á skósafninu, því að þeir hafa svo sem ekki tekið þátt í neinu sérstöku, t.d. hafa þeir hvorki hlaupið fjallvegi né keppnishlaup, ef frá er talið tertuhlaupið í Flóanum í fyrra. Hlutverk þeirra hefur fyrst og fremst falist í tilbreytingalitlum æfingahlaupum. En þessar þúsund mílur voru samt ágætar.

Þúsundmílnaskórnir

Filed under: Hlaup | 2 Comments »

Nú líður senn að 5. sumrinu í stóru fjallvegahlaupaáætluninni, sem ég gaf sjálfum mér í fimmtugsafmælisgjöf fyrir nokkru síðan. Á þeim fjórum sumrum sem liðin eru hef lagt að baki 21 fjallveg, sem er einum yfir pari ef svo má segja. Á sumri komanda bætast a.m.k. 6 fjallvegir við. Þessi pistill fjallar um þau fjallvegahlaupaáform.

1. Skarðsheiðarvegurinn 21. júní
Fjallvegahlaup sumarsins byrja síðdegis þriðjudaginn 21. júní með hlaupi um Skarðsheiðarveginn sunnan úr Leirársveit og að Hreppslaug í Andakíl, þar sem endað verður á góðu baði. Þessi leið er u.þ.b. 20 km.

2. Þrístrendingur 25. júní
Þrístrendingur verður hlaupinn í annað sinn laugardaginn 25. júní, en í fyrra var þar um frumhlaup að ræða. Lagt verður af stað frá Kleifum í Gilsfirði kl. 11 þennan laugardag og hlaupið sem leið liggur um Steinadalsheiði norður í Kollafjörð á Ströndum, þaðan yfir Bitruháls að æskuheimili mínu í Gröf – og loks suður Krossárdal að Kleifum. Þessi hringur er rétt rúmlega 40 km. Þetta verður ekkert keppnishlaup, heldur fyrst og fremst þokkalega langt skemmtiskokk í góðum félagsskap – með drykkjarstöð í hverjum læk. Reyndar er þetta hlaup ekki beinlínis hluti af fjallvegahlaupaverkefninu mínu, því að ég er svo sem búinn að hlaupa þessa þrjá fjallvegi áður, suma oftar en einu sinni. Samt má ég til með að tíunda þetta hér, til að öll helstu hlaupaáformin mín séu nú örugglega skráð á einum stað.

3. Síldarmannagötur 28. júní
Síðdegis þriðjudaginn 28. júní ætla ég að hlaupa Síldarmannagötur úr botni Hvalfjarðar yfir Botnsheiði að Vatnshorni í Skorradal, samtals tæpa 13 km. Þetta verður svolítil endurtekning á Skarðsheiðarþriðjudeginum, nema hvað vegalengdin er styttri og óvíst með sundlaugarferðina.

4. Hamingjuhlaup 2. júlí
Þetta hlaup tengist bæjarhátíðinni Hamingjudögum á Hólmavík. Lagt verður upp frá æskuheimili mínu í Gröf í Bitrufirði, hlaupið norður yfir Bitruháls (sömu leið og í Þrístrendingi viku fyrr, en í öfuga átt), fyrir botn Kollafjarðar, upp í Deildarskarð utan við Litla-Fjarðarhorn, yfir Hvalsárdal og eina smáhæð norðan við hann þar til komið er að bænum Heydalsá í Steingrímsfirði. Þaðan eru um 15 km til Hólmavíkur eftir veginum, en öll er leiðin líklega u.þ.b. 32 km. Þetta verður þriðja árið í röð sem ég stend fyrir svona formlegu hamingjuhlaupi á Hamingjudögum. Árið 2009 lá leiðin frá Drangsnesi til Hólmavíkur og 2010 var hlaupið sunnan úr Geiradal, norður yfir Þröskulda og Arnkötludal til Hólmavíkur. Í bæði skiptin lauk hlaupinu á hátíðarsvæðinu um 2-leytið á laugardegi, þ.e. um það leyti sem setningarathöfnin hófst. Nú er hins vegar stefnt að því að taka seinnipartinn í þetta og koma til Hólmavíkur um kvöldið í þann mund sem hið heimsfræga tertuhlaðborð Hamingjudaganna verður opnað. Þetta hlaup gefur gott tilefni til fjölskylduferðar á Strandir. Þeir fjölskyldumeðlimir sem ekki hlaupa, geta þá dvalið á Hólmavík og notið fjölbreyttrar dagskrár yfir daginn. Hamingjuhlaupið er, rétt eins og Þrístrendingur, hálfgert hliðarspor í fjallvegahlaupaverkefninu, því að Bitruháls er eini almennilegi fjallvegurinn á þessari leið – og hann hef ég jú hlaupið áður.

5. Trékyllisheiði 18. júlí
Mánudaginn 18. júlí liggur leiðin norður Trékyllisheiði. Lagt verður upp frá eyðibýlinu Bólstað neðst í Selárdal innst í Steingrímsfirði og ekki linnt látum fyrr en í Trékyllisvík. Áður fyrr var leiðinni oftar heitið í kaupstað í Kúvíkum, eða þá til Djúpuvíkur, en mér líst betur á Trékyllisvík sem áfangastað. Hugsa mér gott til glóðarinnar að gera úr þessu dágóða skemmtiferð, með sundlaugarheimsókn í Krossnes og gistingu í Norðurfirði að hlaupi loknu. Nákvæm vegalengd liggur ekki fyrir, en ég býst við að þetta séu svo sem 36 km.

6. Jökulsárhlaupið 6. ágúst
Laugardaginn 6. ágúst er röðin komin að Jökulsárhlaupinu frá Dettifossi niður í Ásbyrgi, tæplega 33 km leið. Þetta er reyndar keppnishlaup – og ekkert á mínum vegum sem slíkt. Ég ákvað bara einhvern tímann að þetta væri fjallvegur sem ætti að teljast sem hluti af fjallvegahlaupaverkefninu. Reyndar hef ég farið þetta einu sinni áður, nánar tiltekið sumarið 2004 þegar hlaupið var þreytt í fyrsta skipti. En það var fyrir daga fjallvegahlaupaverkefnisins og telst því ekki með. Nú bíð ég spenntur eftir að opnað verði fyrir skráningar í Jökulsárhlaupið, því að þar komast hugsanlega færri að en vilja. Hlaupið er orðið geysivinsælt, enda leiðin stórfengleg.

7. Tunguheiði 8. ágúst
Mér finnst upplagt að hlaupa meira á norðausturlandinu fyrst ég verð kominn þangað á annað borð. Ég treysti sem sagt á það að Jökulsárhlaupið verði horfið úr fótunum á mér þegar mánudagurinn 8. ágúst rennur upp bjartur og fagur. Hlaupið yfir Tunguheiði hefst við bæinn Syðri-Tungu rétt norðan við Húsavík og endar við bæinn Fjöll í Kelduhverfi. Þetta var fjölfarin leið á fyrri tíð, póstleið og hvaðeina, samtals líklega tæpir 15 km.

8. Helkunduheiði 9. ágúst
Helkunduheiði hentar vel í þennan norðausturpakka, og því ætla ég að skokka yfir hana daginn eftir Tunguheiðina. Helkunduheiði liggur milli Þistilfjarðar og Finnafjarðar og er að ég held bara um 12 km. löng.

Vefsíðan www.fjallvegahlaup.is geymir annars öll áform mín og aðrar upplýsingar um fjallvegahlaupaverkefnið, þ.m.t. ferðasögur úr þeim fjallvegahlaupum sem þegar eru að baki, auk lýsinga á óhlaupnum heiðum. Reyndar eru margar slíkar lýsingar enn óskrifaðar, en það vinnst smátt og smátt.

Eins og fram kemur á fjallvegahlaupasíðunni þigg ég með þökkum allar ábendingar um hlaupalega fjallvegi. Ég vil líka endilega fá góða fylgd á sem flestum leiðum, en tek þó fram að þeir sem slást í för með mér gera það á eigin ábyrgð.

Þetta verður gaman!!!

Þrístrendingshlauparar við bæjargilið í Gröf 19. júní 2010. Steinadalsheiði og Bitruháls að baki, sem sagt 30 km búnir og 10 eftir. (Myndin efst á síðunni var hins vegar tekin á Ólafsfirði á Jónsmessunni 2008 þegar skóþvengir voru reimaðir áður en lagt var á Rauðskörð til Héðinsfjarðar),

Filed under: Hlaup | Leave a comment »

Keppnistímabilið byrjaði með vetrarhlaupi á Akureyri í lok mars, 10 km á 44:43 mín. Það var svo sem langt undir væntingum, en færið var heldur ekki sem best. Næst var það svo Flóahlaupið, eða pönnukökuhlaupið eins og það er oftar nefnt. Þar var tíminn enn lakari, eða 45:04 mín, enda sunnan hvassviðri í Gaulverjabænum þennan dag. En veitingarnar á eftir voru þær langbestu á árinu. Svo var það Vormaraþonið í lok apríl. Þar fór ég hálft maraþon á 1:34:51 klst, sem var persónulegt met þrátt fyrir kulda og talsverðan blástur, en auðvitað langt frá markmiðinu. Fjórða hlaupið var svo 7 km Icelandairhlaupið snemma í maí. Þar voru aðstæður loks eins og best verður á kosið, og ég gerði virkilega mitt besta. Tíminn var 29:00 mín, sem var í raun endanleg staðfesting á því að 40 mínútna markið í 10 km væri ekki í boði þetta árið. En þetta var skemmtilegt hlaup. Þá var röðin komin að Fjölnishlaupinu 20. maí. Þar fór ég 10 km á 42:03 mín, sem var besti tíminn minn eftir fertugt, bráðskemmtilegt hlaup en brautin svolítið erfið undir lokin.

Næst var það hálft maraþon á Akranesi í júní. Það gekk vonum framar þrátt fyrir frekar hryssinglegt veður og vind. Ég fann mig vel og bætti persónulega metið í 1:32:38 klst. Í Ármannshlaupinu í júlí tókst mér svo að klípa 10 sek. af fertugsmetinu mínu í 10 km með því að hlaupa á 41:53 mín. Fékk einhvern krampa í tognaða lærið í lokin og kom örþreyttur í mark með sögulega grettu á andlitinu, eins og sést á mynd Gunnlaugs Júlíussonar hér til hliðar. Var nokkuð lengi að jafna mig almennilega á þessu, og ætlaði t.d. ekkert í Reykjavíkurmaraþonið, nema þá í mesta lagi í hálft. Náði heldur ekki að æfa vel þessar vikur, alltaf með einhver ónot í baki og fótum. En eftir að hafa hlaupið 40 km hring í kringum Skorradalsvatn í byrjun ágúst sá ég að þetta væri náttúrulega ekkert stórmál. Lét því slag standa með maraþonið. Var alls ekki vel undirbúinn, en fyrstu 35 kílómetrana leit þó út fyrir að ég myndi bæta tímann minn frá því í fyrra, sem var þó betri en mig hafði dreymt um að ná í lífinu. En svo fékk ég krampa undir lokin, eins og ég gat svo sem búist við. Lauk hlaupinu á 3:18:47 klst, eða 100 sek lengri tíma en í fyrra. Var í 7. himni með þetta, og ekki spillti fyrir að Þorkell sonur minn skellti sér með, fylgdi mér lengst af og var ekki nema 52 sek á eftir mér í markið, þrátt fyrir að vera fyrst og fremst 400 m hlaupari. Ég held að þessi árangur hafi dugað mér í 43. sæti á afrekaskrá ársins, og líklega í 5. sæti meðal karla á sextugsaldri. Þegar litið er á Íslandssöguna alla rétt hangi ég inni á topp-200, var líklega í 192. sæti í árslok og hafði þá lækkað um 24 sæti á árinu. Maður þarf nefnilega að vera í stöðugri framför til að halda stöðu sinni á þessum hála lista. Alls hafa u.þ.b. 1.650 Íslendingar hlaupið maraþonhlaup það sem af er, og fer ört fjölgandi. Maraþon er ekki lengur sérverkefni fyrir sérstaka sérvitringa, heldur raunhæft markmið og viðfangsefni fyrir venjulegt fólk.

Með Reykjavíkurmaraþoninu lauk keppnistímabili ársins. Markmiðin náðust sem sagt ekki, en auðvitað er ég samt hæstánægður með þetta allt saman. Annað væri bara vanþakklæti! Það eru hreinlega forréttindi að geta leikið sér í svona áhugamáli þegar maður er kominn vel yfir fimmtugt. 

Fjallvegahlaup
Fjallvegahlaupin gengu eins og í sögu á árinu. Þetta var fjórða sumarið í því verkefni, en ætlun mín er að hlaupa yfir 50 fjallvegi á 10 árum, þ.e. fyrir sextugsafmælið. Vertíðin byrjaði með hlaupum yfir Steinadalsheiði og Bitruháls, en þessi hlaup voru hluti af bráðskemmtilegum Þríhyrningi í júní. Seinna í sama mánuði tók ég Víknaslóðir fyrir og hljóp þar fjóra fjallvegi á einni helgi í góðum félagsskap og blíðskaparveðri, nánar tiltekið Gagnheiði, Víknaheiði/Húsavíkurheiði, Nesháls og Hjálmárdalsheiði. Þetta er með öðrum orðum leiðin frá Borgarfirði eystri til Seyðisfjarðar. Þar með eru fjallvegahlaupin orðin 21 frá upphafi. Verkefnið er sem sagt alveg á áætlun og einum fjallvegi betur. Um þetta er hægt að lesa MIKLU meira á http://www.fjallvegahlaup.is/.

Fjallvegahlaupadagskrá ársins er í smíðum og verður eflaust birt á blogginu mínu og á http://www.fjallvegahlaup.is/ fljótlega. Að þessu sinni er sjónum helst beint að Norðausturlandi og fjallvegum norðan Ísafjarðardjúps. Trékyllisheiði hefur einnig verið nefnd í þessu sambandi, og sömuleiðis einhverjir handhægir fjallvegir í grennd við Borgarnes. En þetta skýrist sem sagt von bráðar.

Sérverkefni
Að vanda stóð ég fyrir eða tók þátt í nokkrum sérverkefnum á hlaupum á árinu. Fyrst má þar nefna sérstakan Háfslækjarhring á uppstigningardag með hlaupurum úr Borgarnesi og víðar að, með matarveislu og heitum potti á eftir. Svo var það Þrístrendingur sem minnst var á hér að framan, fjalla- og skemmtihlaup um þrjá firði, þrjár strendur og þrjá fjallvegi (þ.á.m. Krossárdal sem ekki var nefndur í fjallvegahlaupaupptalningunni hér að framan, því að þar var um endurtekningu að ræða). Frumkvæði að þessu átti Dofri Hermannsson, hlaupari í Grafarvogi. Hann og nokkrir hlaupafélagar hans voru um helmingur af harðsnúnu liði hlaupara sem skemmti sér saman þennan dag. Í byrjun júlí var svo röðin komin að Hamingjuhlaupinu á Hólmavík, sem er líklega um það bil að verða að hefð. Að þessu sinni hlupum við fjórir saman vestan úr Geiradal í góðum mótvindi, um Gautsdal, Þröskulda og Arnkötludal til Hólmavíkur. Og fleiri slógust í hópinn á leiðinni.

Markmiðin 2011
Og nú er komið nýtt ár með nýjum markmiðum. Þau eru nokkuð annars eðlis en í fyrra, alla vega að því leyti að nú er ætlunin að leggja minna upp úr hraða og meira upp úr vegalengdum. Sennilega er sú áhersla í einhverjum takti við aldur þess sem markmiðin setur, því að þó að ég sé í aldeilis prýðilegu standi, þá er ég orðinn örlítið hægari en ég var á tvítugsaldrinum. Markmiðin fyrir árið 2011 eru þessi:

• A.m.k. 5 fjallvegir
• A.m.k. 2 maraþonhlaup, (helst 3)
• Þátttaka í 7-tinda hlaupinu og Svalvogahringnum
• Bæting í maraþoni og hálfmaraþoni
• Heildarvegalengd a.m.k. 2.400 km
• Gleðin með í för í öllum hlaupum

Lokaorð og þakkir
Það er við hæfi að ljúka þessum pistli með þökkum til allra þeirra sem hafa gert mér það mögulegt og skemmtilegt að sinna áhugamálinu mínu. Þar er þolinmóð og þrautseig fjölskylda efst á blaði og síðan Ingimundur Grétarsson og allir aðrir sem hafa hlaupið með mér, hjálpað mér og hvatt. Oftast hleyp ég einn, en það er nú samt bara þannig, að “maðurinn einn er ei nema hálfur, með öðrum er hann meiri en hann sjálfur”.

(PS: Með þessum pistli áttu að birtast fleiri myndir, en bloggkerfið hindraði mig í að setja þær inn á sómasamlegan hátt).

Filed under: Hlaup | 4 Comments »

Filed under: Hlaup | Leave a comment »

Í dag rakst ég á athyglisverða grein á vefnum Active.com, en þar er oft að finna punkta sem gagnast hlaupurum. Að þessu sinni snerist málið um mikilvægi þess að snæða góðan morgunverð, ekki bara fyrir hlaupara, heldur líka fyrir alla hina.

Hér á eftir ætla ég að tína til nokkra gagnlega punkta úr greininni, en hvet áhugafólk um næringu og líkamsrækt til að lesa hana alla.

Punktur 1:  Morgunverður er sú máltíð sem skapar meistarann.
Punktur 2:  Afsakanir á borð við að maður hafi ekki tíma fyrir morgunmat eru ekki bara afsakanir, heldur koma þær í veg fyrir að maður nái árangri.
Punktur 3:  Ef þú vilt léttast, skaltu skera niður kvöldmatinn en ekki morgunmatinn.
Punktur 4:  Hæfilegur morgunverður er 500-700 hitaeiningar. Þannig fæst lágmarksfóður fyrir hreyfingu dagsins um leið og dregið er úr löngun í sætindi síðari hluta dags.
Punktur 5:  Þeir sem léttast, léttast á nóttunni og eru tilbúnir í vel úti látinn morgunverð þegar þeir vakna.
Punktur 6:  Þeir sem fara út að hlaupa á morgnana ættu fyrst að fá sér hálfan morgunverð eða svo (a.m.k. 100-300 hitaeiningar) til að tryggja að þeir hlaupi á eldsneyti en ekki bara reyk (í frjálslegri þýðingu). Rannsókn á þessu sviði sýndi að þeir sem höfðu borðað morgunmat gátu tekið 137 mínútna æfingu, en aðeins 109 mín. á fastandi maga.

(Byggt á: Nancy Clark (2002): Breakfast: The Most Important Meal of An Athlete’s Day. http://www.active.com/nutrition/Articles/Breakfast__the_most_important_meal_of_an_athlete_s_day.htm. (Sótt 13. sept. 2010)).

Filed under: Hlaup | 9 Comments »