• Heimsóknir

    • 101.422 hits
  • febrúar 2019
    S M F V F F S
    « Des    
     12
    3456789
    10111213141516
    17181920212223
    2425262728  
  • Nýlegar færslur

  • Færslusafn

  • Auglýsingar

Tvöföld Vesturgata öðru sinni

Miði með millitímum frá 2014

Miði með millitímum frá 2014

Á dögunum hljóp ég tvöfalda Vesturgötu í annað sinn, en þessa leið fór ég fyrst sumarið 2014. Sú ferð var mikil gleðiferð eins og ráða má af þar til gerðum bloggpistli og eðlilega langaði mig til að endurtaka gleðina. Í stuttu máli sagt tókst það fullkomlega. Auðvitað er hver ferð sérstök og það sem gleður í einni ferð er e.t.v. ekki til staðar í þeirri næstu. En þá kemur bara einhver önnur og nýrri gleði í staðinn.

Hvað er tvöföld Vesturgata?
Tvöföld Vesturgata er keppnishlaup sem er hluti af Hlaupahátíð á Vestfjörðum. Lagt er af stað frá Þingeyri í Dýrafirði, hlaupið inn Kirkjubólsdal, yfir Álftamýrarheiði niður í Fossdal í Arnarfirði, út að Stapadal og áfram eftir Kjaransbraut og Svalvogavegi út í Svalvoga og inn að Sveinseyri við Dýrafjörð. Leiðin öll er 45 km og liggur um stórbrotið landslag og eitt af ótrúlegustu mannvirkjum á Íslandi, þ.e.a.s. veginn sem Elís Kjaran kroppaði inn í þverhníptar hlíðar sumarið 1973 á örsmárri jarðýtu, nánast fyrir eigin reikning þrátt fyrir „loforð um 400 þúsund hjá Þorvaldi Garðari, 500 þúsund hjá Steingrími og Fálkaorðuna hjá Hannibal“, eins og Elís orðaði það sjálfur, (Elís Kjaran (2007): Svalvogavegur. Kafli úr lífsbók minni ásamt vísnagátum. Vestfirska forlagið, Brekku í Dýrafirði, (bls. 34)).

Þátttaka mín í tvöföldu Vesturgötunni þetta árið var hluti af vikulangri hlaupaferð til Vestfjarða. Mestan hluta þessarar viku bjuggum við hjónin ásamt fleira fólki í sumarbústað í Önundarfirði og þaðan var gert út til þátttöku í hinum ýmsu hlaupum, ýmist á malbiki eða á fjöllum. Frá þessum bústað lögðum við einmitt af stað fimm saman í bítið að morgni sunnudagsins 17. júlí, þ.e.a.s. ég sjálfur, Gunnar Viðar hlaupafélagi minn úr Borgarnesi, Birkir Þór Stefánsson bóndi í Tröllatungu á Ströndum og hjónin Sævar Skaptason og Bryndís Óladóttir sem hafa fylgt mér í fleiri hlaupum um fjöll en nokkrir aðrir.

Tvöföld Vesturgata á korti með áfangaskiptingu SG.

Tvöföld Vesturgata á korti með áfangaskiptingu SG.

Áætlun dagsins
Ég legg yfirleitt ekki af stað í hlaup án þess að vera með áætlun eða markmið. Í þetta skiptið var markmiðið einfalt: Ég ætlaði að bæta tímann minn frá sumrinu 2014, þ.e.a.s. að hlaupa á betri tíma en 4:12:03 klst. Aðgerðaáætlunin sem fylgdi þessu markmiði var líka einföld: Sem flestir áfangar hlaupsins skyldu hlaupnir hraðar en síðast, sérstaklega fyrri hluti hlaupsins inn Kirkjubólsdal og yfir Álftamýrarheiði. Ég taldi mig nefnilega vera sterkari í brekkum en ég var 2014. Það mat mitt byggði ég á vel heppnuðum hraðferðum upp og niður Hafnarfjallið fyrr í sumar. Ég var því bjartsýnn á að markmiðið næðist. Við þetta bættist svo að sumarið 2014 tóku aðeins þrír karlar og tvær konur þátt í hlaupinu og við karlarnir (Gunnar Viðar, Klemenz og ég) fylgdumst allir að yfir heiðina og vorum meira í því að spjalla en flýta okkur. Þar hlutu því að liggja tækifæri til úrbóta hvað hlaupatímann varðaði. Eftir að yfir heiðina væri komið myndi ég svo bara þurfa að þrauka og þá væri markmiðið í höfn.

Til þess að sem auðveldast yrði að fylgjast með framgangi áætlunarinnar skipti ég hlaupinu fyrirfram í sömu áfanga og ég gerði 2014. Og til að vera nú alveg viss um að stopult minni myndi ekki rugla mig í útreikningunum skrifaði ég alla millitímana frá 2014 á miða sem ég tók með mér í hlaupið, (sjá mynd efst í þessum pistli).

26 hlauparar
Hlaupið var ræst við kirkjuna á Þingeyri stundvíslega kl. 8 þennan sunnudagsmorgun í hægum vindi, þurrviðri og u.þ.b. 10 stiga hita. Þátttakendur voru fimmfalt fleiri en síðast eða samtals 26, þar af 20 karlar og 6 konur. Í þessum hópi voru m.a. tveir bestu langhlauparar Íslands, þeir Kári Steinn Karlsson og Þorbergur Ingi Jónsson. Það var því næsta víst að ég yrði ekki með í baráttunni um gullið.

1. áfangi: Þingeyri-Kirkjuból
Ég fór talsvert hraðar af stað en í hlaupinu 2014, enda var það líka ætlunin. Svo er líka alltaf hvetjandi að hafa hraðari hlaupara á undan sér. Kári Steinn og Þorbergur hurfu svo sem strax, en þarna var líka hópur af öðrum mönnum sem voru nær mér að getu en þó ívið hraðari. Í þannig félagsskap hleypur maður gjarnan hraðar en ella.

Strax á fyrstu kílómetrunum skýrðust línur. Kári Steinn og Þorbergur voru strax orðnir langfyrstir og tveir erlendir hlauparar fóru í humátt á eftir þeim. Gunnar Atli, Gauti Gíslason og Guðmundur Guðnason mynduðu næsta hóp þar á eftir og ég fylgdi þeim til að byrja með. Gunnar Viðar og Birkir voru heldur ekki langt undan og Svíinn Linus Björk var líka þarna einhvers staðar. Þar fyrir aftan myndaðist strax bil sem ég bjóst varla við að myndi lokast.

Í hlaupinu 2014 var ég 28:18 mín. inn að Kirkjubóli, en þangað eru u.þ.b. 5,63 km frá Þingeyri. Í þetta skiptið sýndi klukkan 27:34 mín sem þýddi að ég var strax kominn með 44 sek í „plús“, þ.e.a.s. kominn með 44 sek forskot miðað við hlaupið 2014. Þar með var ég strax næstum sannfærður um að ég myndi ná markmiðinu, þ.e.a.s. ef allt gengi áfallalaust fyrir sig. Þetta var góð tilfinning.

2. áfangi: Kirkjuból-Álftamýrarheiði
Á leiðinni inn Kirkjubólsdal dróst ég aftur úr þremenningunum sem fyrr voru nefndir og fylgdist þess í stað með Gunnari, Birki og Línusi. Mér fannst ég frekar þungur á mér á þessum kafla og var ekki alveg frá því að í fótum mér leyndust eftirstöðvar af Arnarneshlaupinu einum og hálfum sólarhring fyrr. Þar hafði ég lagt 10 km að baki á 40:44 mín, sem var upp á sekúndu sami tími og í sama hlaupi 2014, (sem þá hét reyndar Óshlíðarhlaup). Það var enn ein vísbending um að ég væri ekki verr á mig kominn en þá. Þrátt fyrir þyngslin í fótunum hafði ég líka á tilfinningunni að hraðinn væri meiri en 2014. Og ef það skyldi nú vera misskilningur þóttist ég viss um að ég myndi vinna þetta upp á leiðinni upp heiðina, eða þá að minnsta kosti niður hana hinum megin enda tiltölulega góður á undanhaldinu.

Þegar við vorum komnir í brekkurnar voru þremenningarnir að mestu horfnir úr augsýn og þarna skildi Birkir bóndi okkur Gunnar líka eftir. Brekkur eru kjörlendi Birkis og það síðasta sem við sáum til hans var að hann var búinn að ná hinum. Linus dróst hins vegar afturúr, enda sagðist hann vera linur upp brekkur en fljótur niður.

Þegar þarna var komið sögu var okkur Gunnar farið að lengja eftir drykkjarstöð. Ég hafði búist við fyrstu stöð niðri í dalnum eftir svo sem 7-10 km, en nú var kílómetramælirinn „alveg að detta“ í 12 km og ekkert að frétta af drykkjunum. Ég hafði ákveðið, rétt eins og síðast, að hlaupa vatnslaus og reiða mig á brynningar á leiðinni. Þannig finnst mér ég verða ögn léttari og frjálsari. En þetta var svo sem allt í lagi. Vatnslöngunin er aðallega huglæg svona snemma í hlaupi. Það er líklega ekki fyrr en eftir 20 km eða meira sem þetta fer að skipta einhverju máli í raun. Og ofarlega í brekkunum birtist drykkjarstöðin líka allt í einu og þá skellti ég í mig einu orkugeli til að viðhalda þokkalegu næringarjafnvægi. Þegar til átti að taka var hins vegar ekkert vatn í boði á þessari drykkjarstöð, heldur bara orkudrykkir. Svoleiðis lagað drekk ég aldrei ótilneyddur. Í sumum orkudrykkjum eru gervisætuefni sem ég held að séu manni frekar til armæðu en gagns. Gunnar var hins vegar svo vinsamlegur að gefa mér af vatnsbirgðunum sínum og þannig gat ég skolað gelinu niður vandræðalaust. Staðsetning og framboð á þessari tilteknu drykkjarstöð var það eina sem fór úrskeiðis í framkvæmd þessa hlaups. Allt annað var að mínu mati eins og best gerist. Jafnvel betra!

Og skömmu síðar vorum við Gunnar komnir í skarðið á háheiðinni, sem ég hef haldið að heiti Kvennaskarð en heitir það líklega ekki. Þarna voru 13,96 km að baki og klukkan sýndi 1:23:41 klst. Nú var ég glaður! Við höfðum greinilega verið miklu fljótari upp brekkurnar en síðast og allt í einu var forskotið komið í 5:30 mín.

3. áfangi: Niður heiðina
Ég var ákveðinn í að njóta þess að hlaupa eins og fætur toguðu niður í Fossdal, fullviss um að niðurhlaupin á Hafnarfjalli hefðu gert sitt gagn. Mér leið stórvel og hlakkaði til framhaldsins. En allt í einu var Gunnar horfinn. Ég hafði svolitlar áhyggjur af honum en vissi svo sem að ég gæti ekkert gert í málinu, hvert sem málið væri. Málið var eitthvert magavesen, en ég frétti auðvitað ekkert af því fyrr en við hittumst á marksvæðinu löngu síðar.

Þrátt fyrir dágóðan hraða niður brekkurnar geystist Linus fram úr mér. Ég var þá einn eftir, í 10. sæti í hlaupinu þá stundina. Neðar í brekkunum datt Linus en slapp sem betur fer með smáskrámur. Þar náði ég líka Guðmundi Guðnasyni og við þrír fylgdumst að mestu leyti að þar til við vorum komnir niður á veg Arnarfjarðarmegin. Þarna voru 19,67 km að baki, millitíminn 1:47:53 klst. og forskotið komið í 6:29 mín miðað við hlaupið 2014. Þetta gekk alveg eins og í sögu hjá mér. Meðalhraðinn niður heiðina hafði verið 4:14 mín/km.

4. áfangi: Út í Stapadal
Mér er það sérstakt tilhlökkunarefni í tvöföldu Vesturgötunni að koma út í Stapadal. Þar finnst mér fyrri hluta hlaupsins lokið, en hitt er þó meira að þar hittir maður hlauparana sem eru að bíða eftir því að hið hefðbundna 24 km Vesturgötuhlaup verði ræst. Hvatningin sem bíður manns þarna er aðaltilhlökkunarefnið. Í Stapadal voru 20,94 km að baki og millitíminn 1:53:50 mín, þ.e.a.s. 7:48 mín betri en í hlaupinu 2014. Tilhlökkunin hafði greinilega nýst mér vel. Meðalhraðinn þennan stutta spöl út með Arnarfirði hafði verið 4:41 mín/km þó að leiðin sé hreint ekki öll lárétt. Og ég sá í hendi mér að ég gæti lokið hlaupinu á 4:04 mín, bara með því að halda í horfinu það sem eftir lifði hlaups, þ.e. með því að halda sama hraða og 2014. Þetta var við það að fara fram úr björtustu vonum.

5. áfangi: Þar til 20 km eru eftir
Mér finnst sérstaklega gaman að hlaupa fyrsta spölinn út fjöruna fyrir utan Stapadal. Undirlagið er reyndar frekar erfitt því að þarna er hlaupið í óvenjugrófri sjávarmöl, eða næstum því sjávargrjóti. En þetta svæði er bara svo einstakt að maður getur ekki annað en verið glaður að fá tækifæri til að hlaupa þarna um, vel varinn fyrir þeim náttúruöflum sem gerðu lífsbaráttuna þarna eins harða og raun bar vitni.

Í flestum götuhlaupum sýna kílómetramerkingar hversu langt er liðið á hlaupið, en í Vesturgötunni sýna skilti þann fjölda kílómetra sem eftir er. Þetta finnst mér skemmtileg tilbreyting, auk þess sem þetta auðveldar framkvæmd hlaupa þar sem fleiri en ein vegalengd er í boði en endamarkið það sama. Samkvæmt áætluninni skyldi næsti millitími tekinn þegar 20 km væru eftir.

Við Guðmundur fylgdumst að fyrstu kílómetrana út með firðinum. Hann stefndi að því að ljúka hlaupinu á svipuðum tíma og ég gerði 2014, en þá einsetti ég mér að ljúka síðustu fjórum 5 km köflunum í hlaupinu á 27:30 mín að meðaltali. Þegar við komum að 20 km skiltinu (u.þ.b. 25 km að baki) sýndi klukkan 2:15:49 klst. Forskotið á 2014-hlaupið hafði enn aukist lítillega og var komið í 7:59 mín. Guðmundur hafði orð á því að ég gæti hugsanlega náð undir fjóra tímana. Það hafði vissulega hvarflað að mér, en þá þyrfti forskotið að aukast úr 8 mínútum í 12, sem þýddi að ég yrði að sneiða heila mínútu af hverjum 5 km kafla sem eftir væri. Ég sá að það var ekki raunhæft. Hálf mínúta á hverja 5 km væri líklega það mesta sem ég gæti gert mér vonir um og þá myndi lokatíminn verða um 4:02 klst, en 4:04 ef ég næði bara að halda í horfinu. Það yrði að duga í þetta sinn, hvað sem síðar yrði.

6. áfangi: Þar til 15 km eru eftir
Þegar 15 km eru eftir af tvöfaldri Vesturgötu eru 30 km búnir. Um það leyti eru flestir teknir að lýjast. Mér fannst líka heldur vera farið að hægjast á mér, en í hvert sinn sem ég leit á hraðamælinn í GPS-úrinu („peisið“ (eða kannski „peysið“(?))) var hraðinn meiri en ég hélt. Þetta gekk sem sagt alveg áætlega og í raun fann ég lítið fyrir þreytu. Guðmundur var farinn að dragast aðeins aftur úr þegar hér var komið sögu, Linus hafði ég ekki séð lengi og Gauti var ekki svo ýkja langt á undan mér. Ég var sem sagt í 8. sæti í hlaupinu um þetta leyti. Eins og ég hef margsagt og skrifað skiptir það mig svo sem engu máli hvort ég er á undan einhverjum eða eftir, því að ég sjálfur er alltaf eini keppinauturinn sem ég þarf að hafa áhyggjur af. En samt er hvetjandi að sjá einhvern á undan sér og reyna að ná honum. Í því felst líka afþreying fyrir hugann. Þegar 15 km voru eftir sýndi klukkan 2:43:07 klst. Forskotið var komið í 8:45 mín sem leit reyndar býsna vel út. Lokatími upp á 4:00 var svo sem enn fræðilegur möguleiki, en ég mat stöðuna þó svo að 4:02-4:04 væri ennþá það sem eðlilegt væri að miða við.

7. áfangi: Þar til 10 km eru eftir
Einhvers staðar langt út með Arnarfirðinum fór ég fram úr tveimur hlaupurum, þ.e.a.s. Gauta og breskum hlaupara sem hafði verið annar þeirra tveggja sem fylgdu í humátt á eftir Kára Steini og Þorbergi í upphafi hlaups. Bretinn sagðist hafa átt betri daga. Eftir þetta var ég einn míns liðs þar til undir lok hlaupsins. Var orðinn svolítið lúinn en naut þess virkilega að hlaupa í þessu ótrúlega umhverfi. Úti við Svalvoga var ljósmyndari sem gaf mér tilefni til að hlaupa léttilega upp brekku sem ég hefði annars líklega gengið og þegar upp var komið blasti 10 km skiltið við. Klukkan sýndi 3:09,23 klst., sem var 8:50 mín betra en 2014. Ávinningurinn síðustu 5 km hafði sem sagt ekki verið nema 5 sek, en enn voru þó allir áfangar hraðari en síðast. Það gat hins vegar orðið erfitt yrði að halda þessu forskoti, því að eflaust hafði meiri hraði á Álftamýrarheiðinni tekið sinn toll í þetta skiptið.

Við Svalvoga. (Ljósm. Guðmundur Ágústsson)

Hlaupið fyrir ljósmyndara við Svalvoga. (Ljósm. Guðmundur Ágústsson)

8. áfangi: Þar til 5 km eru eftir
Næstu kílómetrar voru tíðindalitlir. Aðalviðfangsefnið var að þrauka þannig að ekki drægi mikið úr hraðanum. Þegar ég kom upp á hæðir eða út í beygjur á veginum var ég farinn að eygja Gunnar Atla nokkur hundruð metrum á undan mér. Hugsaði með mér að gaman væri að ná honum, þó að forskotið virtist reyndar heldur mikið. Ég var hins vegar hissa á að vera ekkert farinn að sjá til Birkis bónda. Ég var ekkert hissa á að hann væri fljótur yfir heiðina, en mér hafði frómt frá sagt ekki dottið í hug að hann gæti haldið út svona lengi á þessum hraða. Hæfileikana vantar ekki, en Birkir er erfiðisvinnumaður og ég vissi að miðað við æfingamagn sumarsins ætti hann að vera löngu sestur út í kant ef hann væri einhver meðalmaður að upplagi.

Rétt utan við Keldudal kom ég að 5 km skiltinu. Þetta var alveg að verða búið og nóg eftir af gleði í sinninu. Klukkan sýndi 3:37:35 klst sem þýddi að ég hafði ekki alveg náð að halda í horfinu síðustu 5 km. Forskotið á tímann frá 2014 hafði minnkað niður í 8:47 mín. Allt innan skekkjumarka, en ég vissi að ég yrði að hafa mig allan við til að ljúka hlaupinu á 4:03 klst. Líklega yrði ég nær 4:04.

9. áfangi: Síðustu 5 kílómetrarnir
Nú var ég farinn að taka hvern kílómetra fyrir sig og hugarreikningsæfingarnar gengu út á að giska á líklegan lokatíma. Gunnar Atli virtist alltaf vera í svipaðri fjarlægð en allt í einu var ég búinn að ná Birki. Mér fannst hann hafa unnið ótrúlegt afrek að halda hraðanum í rúmlega 40 km, en hann var á öðru máli og sagði alla vera að fara fram úr sér. Allir voru engir nema Gunnar Atli og ég, en auðvitað verður maður svolítið svartsýnn þegar þreytan sverfur að.

Í brekkunni upp úr Keldudal rifjaði ég upp það sem ég hafði lesið kvöldið áður í Vesturgötupistlinum mínum frá 2014 að þá hefði ég náð að skokka upp alla brekkuna. Það varð mér hvatning til að gera slíkt hið sama núna. Annað hefði verið merki um afturför og líklega leitt til lakari lokatíma en vonir stóðu til. Á brekkubrúninni voru ekki nema 2,5 km í mark og ég var ekki þreyttari en svo að ég gat notið hvers einasta metra sem eftir var af hlaupinu. Brekkan niður að Sveinseyri var tekin á góðum og vaxandi hraða og eins og stundum áður var ég vandræðalega glaður þegar ég kom í markið. Lokatíminn var 4:03:20 klst, þ.e.a.s. 8:43 mín bæting frá því í hlaupinu 2014. Síðustu 5 km voru að vísu 4 sek. hægari en þá, en hverjum var ekki sama. Markmiðinu var náð og auk þess var ég í 5. sæti í hlaupinu á eftir Kára Steini, Þorbergi, Svíanum Markus Living og Gunnari Atla. Ég gat ekki með nokkru móti gert mér vonir um hagstæðari úrslit en þetta!

Á marklínunni í Dýrafirði. 45 km að baki. (Ljósm. Björk Jóh.)

Á marklínunni í Dýrafirði. 45 km að baki. (Ljósm. Björk Jóh.)

Að hlaupi loknu
Gleðin í markinu var enn meiri en ella þegar ég sá að Björk, Gitta og Etienne voru öll mætt til að taka á móti mér og hinum fjórum sem lögt höfðu upp frá bústaðnum í Önundarfirði snemma um morguninn. Svo var þarna fjöldinn allur af öðru fólki sem ég þekki og þekki ekki – og gleðin og gestrisnin í aðalhlutverki eins og ævinlega á Hlaupahátíð á Vestfjörðum. Mér finnst ekki á neinn hallað þótt ég fullyrði að hvergi gangi maður að þessum systrum eins vísum að hlaupi loknu og þarna.

Eitt af mörgu sem gladdi mig þennan dag var að heyra hversu margir höfðu haft Vesturgötupistilinn minn frá 2014 til hliðsjónar í undirbúningi hlaupsins. Þetta átti jafnt við um þann sem kom fyrstur og þann sem kom síðastur í mark og meira að segja Markus Living hafði rennt í gegnum pistilinn með dyggri aðstoð Google Translate. Svona vitneskja hvetur mig til að halda áfram að skrifa. Ég þarf reyndar ekki sárlega á slíkri hvatningu að halda. En hún er góð samt.

Þrír fyrstu menn í flokki 40-99 ára. F.v. SG, Gunnar Atli og Birkir. (Ljósm. Björk Jóh.)

Þrír fyrstu karlar 40-99 ára: SG, Gunnar Atli og Birkir. (Ljósm. Björk Jóh.)

Af mörgum tilfinningum sem eiga vísan stað í huga mínum að loknu góðu hlaupi er þakklætið jafnan með þeim efstu. Þennan dag var það efst. Ég var þakklátur forsjóninni fyrir að leyfa mér að leika mér eins og mér þykir skemmtilegast, þakklátur Björk og öllum hinum sem fylgdu mér í þessu hlaupi og í þessari Vestfjarðaferð og þakklátur öllu þessu frábæra fólki sem stendur að Hlaupahátíð á Vestfjörðum og hefur tekist að gera hana að þeirri gleðiveislu sem hún er.

Þetta var góður dagur.

Tölulegt uppgjör í boði Garmin Connect

Tölulegt uppgjör í boði Garmin Connect.

(Stærri mynd birtist ef smellt er á þessa).

Auglýsingar

Hlaupasæla á Vestfjörðum

???????????????????????????????

Með Gunnari og Klemens eftir hlaupið. (Ljósm. Björk Jóhannsdóttir).

Síðastliðinn sunnudag hljóp ég lengri útgáfuna af Vesturgötunni, sem er 45 km leið frá Þingeyri, yfir Álftamýrarheiði, niður í Fossdal í Arnarfirði, út að Stapadal og áfram eftir Kjaransbraut og Svalvogavegi inn að Sveinseyri við Dýrafjörð. Vesturgötuhlaupið er árviss viðburður og var nú háð í 9. sinn. Flestir láta sér reyndar nægja að hlaupa 24 km frá Stapadal að Sveinseyri, en lengri leiðin hefur einnig verið hlaupin á hverju ári frá 2011. Þetta var því í fjórða sinn sem sá valkostur stóð hlaupurum til boða. Ég hljóp 24 km leiðina sumarið 2009 og fannst nú kominn tími til að spreyta mig á lengri útgáfunni. Það gekk allt eftir áætlun og rúmlega það. Alla vega lauk ég hlaupinu á svolítið skemmri tíma en ég hafði reiknað með og kom í mark fyrstur þátttakenda. Auk þess hentaði veðrið eins vel til hlaupa og best gerist og öll framkvæmd hlaupsins var framúrskarandi. Vesturgatan hefur síðustu ár verið hluti af Hlaupahátíð á Vestfjörðum og þar hefur fólki tekist, þrátt fyrir fámenni, að búa til einstakan viðburð og skapa svo vinsamlegt andrúmsloft að maður getur ekki annað en farið sáttur heim að leik loknum.

Undirbúningurinn
Ég undirbjó Vesturgötuna svo sem ekkert sérstaklega. Það sem af er árinu hef ég æft mjög hóflega og líklega minna en það sem margir myndu telja nauðsynlegt fyrir keppni í löngum hlaupum. Meðalvikan síðustu tvo mánuði hefur þannig innihaldið þrjár hlaupaæfingar og um það bil 55 km. Þetta getur hvorki talist mikið magn né mikil tíðni, en hins vegar hafa gæðin verið þokkaleg. Ég hef með öðrum orðum lagt tiltölulega mikla áherslu á styrk og hraða en tiltölulega litla á þolþjálfun. Áherslan á styrkinn og hraðann hefur gefið góða raun það sem af er sumri, því að á þeim tíma hef ég sett nokkur persónuleg met í götuhlaupum frá 5 km og upp í hálft maraþon, auk þess sem tímar á sprettæfingum hafa iðulega verið þeir bestu síðan á árunum fyrir 1980. Þolþjálfun hefur þó svo sem ekki setið alveg á hakanum. Þar var Mývatnsmaraþonið 7. júní sl. t.d. mikilvægt innlegg og á þessum reikningi má sömuleiðis finna eitt og hálft fjallvegahlaup yfir Leggjabrjót, 41 km Þrístrending og 37 km Hamingjuhlaup. Ég er þeirrar skoðunar að einstakir hlaupaviðburðir af þessu tagi skili miklu. Ég upplifi það þannig að líkaminn læri að sætta sig við álagið og að undirmeðvitundin fái þau skilaboð að þetta sé allt mögulegt.

Fimmtudaginn fyrir Vesturgötuna  hljóp ég yfir Skálavíkurheiði frá Bolungarvík til Skálavíkur ásamt 8 öðrum hlaupurum víða að. Þetta var skemmtilegt og þægilegt ferðalag í góðu veðri og án nokkurra átaka. Sama gilti aðeins að hluta um Óshlíðarhlaupið degi síðar, en á föstudagskvöldinu tók ég þátt í 10 km keppnishlaupi úr Óshlíð til Ísafjarðar, sem líka var hluti af Hlaupahátíðinni. Það var líka skemmtilegt ferðalag, en aðeins í meðallagi þægilegt og alls ekki án átaka. Ég lagði mig með öðrum orðum allan fram í því hlaupi og var aðeins 17 sekúndum frá mínum besta tíma í 10 km (40:27 mín.), sem ég náði í Reykjavík rúmri viku fyrr. Óshlíðarhlaupið var mikilvægur hluti af undirbúningnum fyrir Vesturgötuna, annað hvort á jákvæðan hátt sem liður í að venja líkamann og hugann við álag, eða með neikvæðum formerkjum sem þreytuvaldur. Í öllu falli er Óshlíðarhlaupið mikilvægur hluti af góðum minningum mínum um Hlaupahátíð á Vestfjörðum 2014. Hvort afraksturinn var nokkrar sekúndur í plús eða nokkrar sekúndur í mínus í Vesturgötunni skiptir engu máli!

Væntingarnar
Í utanvegahlaupum er allt afstæðara en í hefðbundnum götuhlaupum. Hvert utanvegahlaup er einstakt og hafi maður ekki farið leiðina áður er lítið hægt að bollaleggja um hæfilegan meðalhraða, æskilega millitíma og því um líkt. Veður og færð geta líka sett miklu feitari strik í reikninginn en í götuhlaupum. Væntingarnar hljóta því aðallega að snúast um að njóta hlaupsins, náttúrunnar og samvista við hlaupafélagana, hverjir sem þeir kunna að verða. Þrátt fyrir þetta legg ég þó aldrei svo upp í  hlaup að ég hafi ekki gert einhverja áætlun um gang mála.

Helsta viðmiðið sem ég gat stuðst við í áætlunargerð fyrir Vesturgötuna var reynslan úr 24 km Vesturgötunni 2009. Henni lauk ég á 1:57:55 klst. Þá var ég í býsna góðu formi og lagði óþreyttur af stað, en núna lá fyrir að hlaupa fyrst 21 km kafla frá Þingeyri og yfir Álftamýrarheiði áður en leikurinn frá 2009 yrði endurtekinn. Mér fannst því líklegt að síðustu 24 kílómetrarnir myndu taka 2:00-2:10 klst. að þessu sinni. Fyrri hluti hlaupsins var hins vegar alveg óskrifað blað. Til að fá einhverja hugmynd um eðlilega frammistöðu á þeim hluta rýndi ég í úrslit hlaupsins frá síðasta ári og ákvað að miða við lokatíma Elísabetar Margeirsdóttur, sem þá lauk hlaupinu á 4:22 klst. Það taldi ég nokkuð raunhæfa viðmiðun. Að vísu er Elísabet ívið sterkari í svona hlaupum en ég, en hlaupið í fyrra var viku á eftir Laugavegshlaupinu sem hún lauk líka á mjög góðum tíma. Eftir að hafa velt þessu fyrir mér var ég sannfærður um að ég gæti alla vega lokið hlaupinu á 4:30 klst. ef ekkert óvænt kæmi upp á. Fyrrihlutinn þyrfti þá að vera á 2:20 klst. og sá seinni á 2:10. Til að fá betri mynd af þessu skipti ég fyrri hlutanum í þrjá áfanga. Fyrsti áfanginn yrði þá frá Þingeyri að Kirkjubóli í Kirkjubólsdal. Ég áætlaði að sá spölur gæti verið um 6 km og líklega nokkuð fljótfarinn á góðum vegi. Mér fannst raunhæft að hlaupa hvern km á 5 mín og vera þannig 30 mín á leiðinni. Annar áfangi myndi svo vera frá Kirkjubóli, inn dalinn, yfir heiðina og niður á veg neðst í Fossdal í Arnarfirði. Þennan spöl var langerfiðast að spá fyrir um og því ágætt að láta hann mæta afgangi í áætlunargerðinni. Þriðji áfanginn átti svo að vera spölurinn frá Fossdal og út í Stapadal, þ.e. að startinu í 24 km hlaupinu þar sem komið yrði inn á kunnuglegri slóðir. Þessi áfangi leit út fyrir að vera um 1 km og ef hægt væri að hlaupa hann á 5 mín. væru 1:45 klst. eftir fyrir áfanga nr. 2. Dæmið leit þá þannig út: 0:30+1:45+0:05+2:10 = 4:30 klst. En allt var þetta bara leikur að tölum og útkoman ekkert nema lauslegt viðmið.

Vesturgatan eins og hún leggur sig (45 km). (Ef smellt er á myndina birtist eilítið stærri mynd).

Langa Vesturgatan eins og hún leggur sig (45 km).

Sunnudagsmorgunn
Hlaupið átti að hefjast kl. 8 að morgni, sem þýddi að ég vaknaði stundvíslega kl. 5 til að borða morgunmat. Ég fylgi núorðið alltaf þessari þriggja tíma reglu fyrir löng hlaup, því að mesta annríkið í meltingunni þarf helst að vera búið þegar lagt er í hann. Þessa nótt gisti ég í húsi ættmenna í Bolungarvík ásamt fleirum úr fjölskyldunni og hlaupafélögum úr Borgarnesi. Frá Bolungarvík er um 50 mín. akstur að rásmarki hlaupsins á Þingeyri, þannig að við sem í hlut áttum gátum sem best lagt okkur aðeins aftur eftir matinn. Um kl. 7:30 vorum við svo komin til Þingeyrar þrjú saman, þ.e.a.s. ég sjálfur, Gunnar Viðar sem var líka skráður í stóru Vesturgötuna og Birgitta dóttir mín sem átti að leggja af stað í 24 km hlaupið kl. 11:00.

Fyrstu metrarnir
Við vorum ekki nema fimm sem röðuðum okkur upp við rásmarkið framan við Þingeyrarkirkju þennan morgun, þ.e.a.s. ég, fyrrnefndur Gunnar, Klemens Sæmundsson úr Keflavík, Álfheiður Hrönn Hafsteinsdóttir og Helga Þóra Jónasdóttir. Veðrið lék við okkur, hægur vindur, þurrt, þokuslæðingur í hlíðum og hitinn líklega 12°C. Betra gat það varla verið, nema hvað ekki sást vel til allra fjalla. Og fyrr en varði vorum við lögð af stað. Framundan voru nokkrar klukkustundir af útivist og hreyfingu í stærsta líkams- og sálarræktarsal í heimi.

Á Þingeyri árla morguns: Nýlögð af stað. F.v. Klemens, Helga Þóra, SG, Gunnar Viðar, Álfheiður. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Á Þingeyri árla morguns: Nýlögð af stað. F.v. Klemens, Helga Þóra, SG, Gunnar Viðar, Álfheiður. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Í upphafi svona ferðalags er hugurinn fullur af óvissu. Maður veit að framundan er tiltekinn fjöldi kílómetra og kannski veit maður líka eitthvað um leiðina, hvar eru brekkur, hversu margar drykkjarstöðvarnar eru o.s.frv. En maður veit næstum ekkert um allt hitt sem bíður manns, hvernig veðrið muni breytast, hvernig líkaminn muni bregðast við álaginu eða hvernig samspilinu með hlaupafélögunum verði háttað. Maður þarf af þreifa fyrir sér, skynja dagsformið, hlusta á líkamann og spara kraftana hæfilega mikið til að þeir endist alla leið en skili manni samt í mark á þokkalegum tíma.

Við fórum öll frekar hægt af stað, en samt býsna nálægt því sem ég hafði reiknað með fyrirfram. Mér fannst við einmitt hafa hitt á réttu hraðastillinguna miðað við vegalengdina og óvissuna framundan. Við strákarnir héldum hópinn og stelpurnar komu í humátt á eftir. Fyrstu kílómetrarnir voru hlaupnir á malbiki, sem hentar utanvegaskóm ekki sérlega vel. Sólinn á þeim er oft ívið harðari en á götuskóm og dempunin minni. En fáeinir kílómetrar gera manni ekkert til.

Á leið framhjá Kirkjubóli í Dýrafirði. (Ljósm: Sólrún Halla Bjarnadóttir).

Á leið framhjá Kirkjubóli í Dýrafirði. (Ljósm. Sólrún Halla Bjarnadóttir).

Kirkjubólsdalur
Vegalengdin frá Þingeyri að Kirkjubóli mældist 5,64 km og þegar við fórum þar um hlaðið sýndi klukkan 28:18 mín. Þetta jafngilti 5:01 mín/km, sem var nánast nákvæmlega sami hraði og ég hafði gert ráð fyrir. Þarna tók hinn hefðbundni bílvegur enda og við tók greiðfær slóði inn Kirkjubólsdal. Hjólreiðamenn sem höfðu keppt á þessari sömu leið daginn áður höfðu haft orð á því að vegurinn væri óþægilega blautur og jafnvel sleipur í hjólförunum. Þetta voru orð að sönnu, því að undirlagið var allt mjög blautt eftir langvarandi vætutíð. Nánast ómögulegt var að hlaupa í miðju hjólfari, en víðast mátti auðveldlega þræða þurrari kanta eða grasi gróna vegmiðjuna. Vegurinn inn dalinn er frekar lítið á fótinn, en leiðin liggur yfir nokkra smálæki og holt. Þarna var auðveldlega hægt að halda nokkuð jöfnum skokkhraða.

Við reiknuðum með að ómannaðri drykkjarstöð hefði verið komið fyrir neðarlega í dalnum, á að giska 7 km frá rásmarkinu. Stöðin lét bíða aðeins eftir sér en birtist svo eftir 9,24 km. Klukkan sýndi 47:16 mín, sem þýddi að meðalhraðinn frá Kirkjubóli hafði verið 5:16 mín/km. Það var betra en ég bjóst við miðað við aðstæður og greinilegt að við vorum farnir að koma okkur upp svolítilli innistæðu fyrir brekkurnar framundan. Áfram var svo haldið inn dalinn eftir vegarslóðanum sem enn var greiðfær. Smátt og smátt hækkaði landið eins og við mátti búast. Við þrír héldum enn hópinn, fórum okkur að engu óðslega, spjölluðum um daginn og veginn, gengum upp brekkur og hlupum þess á milli. Innst í dalnum tóku við sneiðingar upp á heiðina og þar gafst gott tækifæri til að líta yfir farinn veg. Stelpurnar voru enn í augsýn, kannski svona hálfum kílómetra neðar í brekkunum.

Efst í sneiðingunum var enn svolítill snjór, en ekkert þó til trafala. Og fyrr en varði vorum við komnir hæst upp á Álftmýrarheiði (544 m) og þar beið okkar björgunarsveitarbíll með drykki. Vegalengdin var komin í 13,95 km og klukkan sýndi 1:29:11 klst. Meðalhraðinn upp brekkurnar hafði samkvæmt þessu verið 8:54 mín/km, sem mér þótti harla gott. Í svona brattlendi býst ég sjaldnast við að halda meira en gönguhraða, þ.e. um 5-6 km/klst sem jafngildir 10-12 mín/km. Líkaminn var enn óþreyttur og í toppstandi að öllu leyti nema hvað ég hafði fundið fyrir óþægindum í maga á leiðinni upp brekkurnar. Datt í hug að það tengdist því að morgunmaturinn hafði verið í naumara lagi. Samt þótti mér líklegra að óþægindin stöfuðu af einhverju öðru. Naumur morgunmatur ætti ekki að valda neinum óþægindum öðrum en orkuleysi þegar líður á daginn.

Undanhaldið
Eftir stutta viðdvöl upp á heiðinni, sem er í raun ekki nema örfárra metra breið, héldum við áfram sem leið lá niður í Fossdal í Arnarfirði. Þarna var auðveldlega hægt að spretta úr spori, enda allt undan fæti. Mér duttu í hug orð Steins Steinars, „Og styrkur minn liggur allur í undanhaldinu“, enda er ég yfirleitt töluvert sprækari niður í móti en upp í móti. Á niðurleiðinni er gott að vera fótviss og þann eiginleika ræktaði maður í ósléttu landi bernskunnar. Niðurhlaup eru samt erfiðari en þau líta út fyrir að vera, sérstaklega fyrir lærin framanverð. Ég var hóflega undirbúinn fyrir undanhaldið eftir 2-3 Hafnarfjallsæfingar og fann að 2-3 æfingar í viðbót hefðu verið til bóta. Fyrir vikið fór ég örlítið varlegar en mig langaði til, því að ekki er gott að ofbjóða lærunum svona snemma hlaups. Klemens hafði greinilega sinnt þessum undirbúningi betur. Alla vega fór hann talsvert hraðar niður brekkurnar en við Borgnesingarnir. Segir nú fátt af ferðum okkar niður brekkurnar, nema hvað vegurinn var miklu betri en ég hafði búist við og enn voru óþægindin í maganum til staðar.

Rétt í þann mund sem við vorum að komast niður á þjóðveginn út með Arnarfirði renndu tvær rútur fram hjá vegamótunum. Þar var verið að flytja hlauparana sem ætluðu að hlaupa hina hefðbundnu 24 km Vesturgötu að rásmarkinu í Stapadal. Í þann mund sem við komum niður á veginn og ösluðum yfir ána sem þar varð fyrir okkur sýndi kílómetramælirinn 19,64 km og klukkan 1:54:22 klst. Meðalhraðinn ofan af heiðinni hafði verið 4:26 mín/km. Við vorum greinilega komnir langt á undan upphaflegu áætluninni minni. Ég ákvað samt að láta alla hugarreikninga bíða þar til við kæmum í Stapadal.

Stapadalur
Það var gaman að koma í Stapadal, ekki bara vegna þess að þá var hinum óþekkta kafla hlaupsins lokið og troðnari slóðir framundan, heldur aðallega vegna þess að þar var saman kominn glæsilegur og glaðlegur hópur Vesturgötuhlaupara sem spöruðu ekki brosin og hvatningarorðin. Það er magnað hvað jákvætt fólk getur gefið manni mikla orku aukreitis. Ég sá líka Gittu minni bregða fyrir í hópnum en hún var einmitt að fara að leggja upp í sína fyrstu Vesturgötu. Það er alltaf best að vita af sínum nánustu nærlendis.

Ég gaf mér góðan tíma við drykkjarstöðina í Stapadal, ekki bara til að drekka vatn heldur líka til að horfa í kringum mig og íhuga framhaldið. Úrið mitt stóð í 20,94 km. Segjum bara að 21 km hafi verið að baki og 24 km eftir, því að þannig stemmir þetta við hina opinberu tölfræði. Klukkan sýndi 2:01:38 klst., sem þýddi að ég var rúmum 18 mín. á undan áætlun. Ég hafði jú reiknað með að ferðin frá Þingeyri að Stapadal tæki um 2:20 klst. Þetta þýddi að ég átti að geta lokið hlaupinu á 4:12 klst., sem var talsvert betra en ég hafði gert ráð fyrir. En auðvitað getur margt borið til tíðinda á langri leið og betra að spyrja að leikslokum.

Út fjöruna
Gunnar og Klemens voru lagðir af stað nokkru áður en ég kvaddi drykkjarstöðina í Stapadal og það góða fólk sem þar var. Ég náði þeim þó fljótlega, nánar tiltekið við lækinn sem er þarna rétt hjá. Ég hlakkaði til að fá nú annað tækifæri til að hlaupa þessa stórkostlegu leið út fjöruna í Arnarfirðinum, fram hjá björgum og milli bjarga, upp brekkur og utan í hlíðum. Þessi leið á engan sinn líka.

Einn af uppáhaldsstöðunum mínum á leið út með ströndinni skammt fyrir utan Stapadal. Myndina tók ég sumarið 2009.

Einn af uppáhaldsstöðunum mínum á leið út með ströndinni skammt fyrir utan Stapadal. Myndina tók ég sumarið 2009.

Kannski lumuðu fæturnir á góðum minningum frá Vesturgötuhlaupinu 2009 eða kannski var það tilhlökkunin sem gerði mig léttan í spori. Alla vega var ég allt í einu kominn spölkorn á undan félögum mínum. Ákvað að bíða þeirra ekki og halda mínu striki á þeim hraða sem gleðin bauð mér. Þeir myndu sjálfsagt ná mér fljótlega aftur og kannski myndum við fylgjast áfram langleiðina. En þetta gerðist ekki. Næst þegar ég leit um öxl hafði bilið breikkað og smám saman var ég orðinn einn míns liðs.

Í löngum hlaupum finnst mér nauðsynlegt að finna eitthvert annað verkefni fyrir hugann en að hugsa um allt erfiðið framundan. Í maraþonhlaupum snúast þessi verkefni að miklu leyti um tölulegar greiningar á síðustu 5 kílómetrum og spádóma um framhaldið út frá þeim. Í hlaupum eins og Vesturgötunni eru slík viðmið hins vegar öllu meira á reiki. Enginn kílómetri er öðrum líkur og viðmiðin fá. Ég ákvað samt að skipta því sem eftir var að leiðinni niður í 5 km kafla og taka millitímann á hverjum slíkum. Ef mér ætti að takast að hlaupa síðustu 24 kílómetrana á 2:10 mín þurfti ég augljóslega að ljúka hverjum 5 km kafla á innan við 27:30 mín. Ákvað að nota þá tölu sem viðmið. Kannski var 27:25 réttari tími en þetta var alla vega innan skekkjumarka, eða með öðrum orðum hæfilega ónákvæmt. Þetta verkefni skyldi hefjast þegar 20 km væru eftir.

20 km eftir
Í Vesturgötunni er viðhaft það skemmtilega fyrirkomulag að setja upp skilti sem sýna þann fjölda kílómetra sem er eftir í stað þess að sýna kílómetrana sem lagðir hafa verið að baki. Þegar ég kom að 20 km skiltinu stóð klukkan í 2:23:48 klst. Þar tók ég millitíma til að marka upphaf 5 km verkefnisins. Og svo hélt ég bara áfram að hlaupa og njóta þessarar stórbrotnu náttúru allt um kring. Í huganum ómaði 40 ára gamalt lag Alberts Hammond, The Peacemaker. Veit ekki hvernig það læddist þarna inn, en þetta sama lag ómaði einmitt í kollinum á mér í Víðavangshlaupi Íslands vorið 1974, einu fárra sigurhlaupa á ferlinum. Kannski var þetta fyrirboði, í það minnsta fyrirboði um að tímabært væri að uppfæra lagalistann í heilabúinu.

Um það leyti sem ég var kominn fram hjá eyðibýlunum tveimur í Lokinhamradal birtist skilti sem á stóð „Drykkjarstöð – 500 m“. Þetta gladdi mig, því að mér fannst einmitt kominn tími á vökvun. Ég hafði ákveðið í upphafi hlaups að bera enga drykki með mér. Eini farangurinn minn voru 7 bréf af orkugeli og 7 hylki af Saltstick steinefnahylkjum sem innihalda natríum, magnesíum, kalíum, kalsíSaltstickum og D-vítamín. Þessi hylki hafði ég keypt hjá Daníel Smára í Afreksvörum nokkrum dögum fyrr og ætlaði nú að nota þau í tilraunaskyni. Þau eiga að geta dregið úr líkum á krömpum, en oftar en ekki hef ég glímt við þá óáran undir lok lengstu hlaupanna. Hef svo sem aldrei gert neitt til að fyrirbyggja þetta, nema þá að reyna að vera í þokkalegu formi og e.t.v. að borða salthnetur. Orkugelið og steinefnin eiga það sameiginlegt að þeim þarf að skola niður með nægu vatni og þá er maður náttúrulega háður drykkjarstöðvunum ef ekkert vatn er með í farangrinum. En í þessu tilviki var ég greinilega of snemma á ferð enda fyrsti hlaupari dagsins. Drykkjarstöðin var nefnilega ekki komin á sinn stað. Henni mætti ég utar í hlíðinni, en það kom reyndar ekkert að sök því að þá var ég búinn að finna ágætan læk með góðu vatni sem gerði sama gagn. Drykkjarstöðvar eiga auðvitað að vera þar sem þær eiga að vera, en það er jú meira en að segja það að koma öllu á sinn stað í tæka tíð þar sem samgöngur eru jafn erfiðar og á Vesturgötunni. Svona frávik geta alltaf orðið við svona aðstæður.

15 km eftir
Það er erfitt að finna orð til að lýsa leiðinni út með Arnarfirðinum. Það eru einfaldlega forréttindi að mega upplifa þetta svæði á tveimur jafnfljótum. Fyrr en varði birtist skilti með áletruninni „15 km“. Síðustu 5 km hafði ég lagt að baki á 28:04 mín. og var þar með búinn að tapa hálfri mínútu miðað við 27:30 áætlunina mína. En mér var reyndar alveg sama um það. Leiðin var líka mishæðóttari en mig minnti. Mér leið vel og hafði alls ekki yfir neinu að kvarta, alls ekki!

Þegar þreytan gerir vart við sig í löngum hlaupum geri ég mér það oft til dundurs að bera vegalengdina sem eftir er saman við þekkta spotta sem ég hleyp oft á æfingum án þess að finnast það nokkurt tiltökumál. Hvað eru t.d. 12 km á milli vina? Það er bara eins og spottinn heiman að frá mér í Borgarnesi uppundir fólkvanginn í Einkunnum og heim aftur. Þann spotta hef ég oft skroppið eftir kvöldmat á virkum degi og ekki þótt það í frásögur færandi. Þetta var hreinlega að verða búið og allt lék í lyndi.

10 km eftir
Allt í einu var ég kominn að Svalvogum. Mér fannst tíminn hafa liðið hratt og þarna rifjuðust upp fyrir mér minningar frá hlaupinu 2009. Ég mundi nákvæmlega hvernig var að hlaupa þarna í þurrum sandi eftir allt harða undirlagið í hlíðinni og ég mundi líka eftir vindsveipum sem þyrluðu sandinum upp. Nú voru engir vindsveipir, bara hægviðri og blíða. Sólin var þó enn á bak við ský, sem mér fannst bara gott því að hitastigið fór greinilega hækkandi.

Svalvogar. Myndin var tekin sumarið 2009.

Svalvogar. Myndin var tekin sumarið 2009.

Ég bjóst kannski við að hitta nýjan hóp af hlaupurum við 10 km markið, því að þar átti að ræsa Hálfa Vesturgötu. Hins vegar mundi ég ekki alveg hvenær það átti að gerast. Alla vega var enginn mættur þarna til að klappa fyrir mér þegar mig bar að garði. Það var í góðu lagi, því að ég var alveg nógu glaður í sinninu hvort sem var. Klukkan sýndi að síðustu 5 km höfðu ekki tekið nema 26:20 mín. Ég hlaut því að vera nokkurn veginn „á pari“ miðað við drauminn um 4:12 klst. Heildartíminn var kominn í 3:18:13 klst. Þá voru sem sagt um 54 mín. eftir til að ljúka þessum 10 km. Það hljómaði sem raunhæf áætlun.

Þegar þarna var komið sögu var sú hugsun tekið að gerast áleitin að ég myndi kannski bara vinna þetta hlaup. Maður á aldrei að vera sigurviss, en ég var alla vega alveg aleinn í þessu hlaupi og hafði verið það lengi. Einu mannaferðirnar sem ég varð var við voru tveir eða þrír hjólreiðamenn og kannski einn björgunarsveitarbíll eða svo. Framundan var vegagerðarafrek Elísar Kjaran sem maður þreytist aldrei á að virða fyrir sér. Það er ótrúlegt að einn maður hafi tálgað þennan veg með lítilli jarðýtu utan í þverhnípt björg, án þess svo mikið sem að fá borgað fyrir það svo orð væri á gerandi.

Einhvers staðar á leiðinni inn Dýrafjörðinn mætti ég tveimur rútum. Þarna var verið að flytja 10 km hlauparana að rásmarkinu. Það er bara gaman að mæta rútu á þessari leið ef maður er hlaupandi. Hins vegar hefði ég ekki viljað vera á annarri rútu sem kom úr gangstæðri átt.

Á Vesturgötunni á leið inn í Dýrafjörð. (Ljósmynd: Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Á Vesturgötunni á leið inn í Dýrafjörð. (Ljósm. Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Keldudalur
Nokkru áður en Keldudalur opnaðist kom ég að 5 km merkinu. Nú var þetta alveg að verða búið! Síðustu 5 km höfðu tekið 28:10 mín. og ég ákvað að 4:14 klst. væri vel ásættanlegur lokatími. Klukkan stóð í 3:46:22. Það átti að vera auðvelt að klára síðustu 5 km á öðrum 28 mín.

Það var gaman að koma í Keldudal. Þarna hallar undan fæti um stund og landslagið er öðru vísi en í björgunum. Brekkan upp úr dalnum að innanverðu var kannski ekkert tilhlökkunarefni, enda líklega sú lengsta og hæsta á þessum 24 km kafla. En hún er samt bara hluti af upplifuninni. Það er ekkert erfiðara að hlaupa upp brekkur en á jafnsléttu, það er fyrst og fremst bara seinlegra. Það má líka alveg labba upp svona brekkur ef maður vill. Ég gerði það reyndar ekki, heldur skokkaði ég alla leiðina. Einhvers staðar ofarlega í brekkunni var ég búinn að leggja heilt maraþon að baki frá því um morguninn. Millitíminn þar var eitthvað um 3:57 klst. Mér finnst gaman að tala um millitíma eftir heilt maraþon. Og á brekkubrúninni voru ekki nema 2,5 km í mark.

Stutt eftir. (Ljósm: Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Stutt eftir. (Ljósm. Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Kominn í mark. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Kominn í mark. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Lokaspretturinn
Ég get alveg viðurkennt að ég réð mér varla fyrir kæti þessa síðustu kílómetra. Hlaupið endaði á langri brekku niður að markinu við Sveinseyri. Þarna gat ég leyft mér að bæta vel í hraðann enda fann ég varla fyrir þreytu. Ég ætla ekkert að lýsa því hvað mér leið vel þegar ég hljóp yfir marklínuna. Lífið hafði leikið við mig alla leið, ég kenndi mér einskis meins og hafði náð öllum mínum markmiðum og unnið hlaupið að auki. Er hægt að biðja um meira? Lokatíminn var 4:12:03 klst.

Marksvæðið
Eitt af því skemmtilegasta við almenningshlaup er stemmingin á marksvæðinu – og þessi stemming er óvíða betri en einmitt á Vesturgötunni. Þarna hitti ég marga gamla og nýja vini og þarna voru líka Björk og samferðamenn okkar úr Borgarnesi mætt til að taka á móti mér. Gleðin var í aðalhlutverki og sólin var meira að segja farin að skína. Hitastigið var líka komið í 18 gráður, en meiri hiti en það er ekki góður fyrir hlaupara. Reyndar fagnaði ég þessum hlýindum því að þau gerðu yfirhafnir óþarfar. Ég gat sem sagt sem best ráfað um marksvæðið á stuttbuxunum og stuttermabolnum sem ég hafði hlaupið í. Og ekki spilltu veitingarnar fyrir. Bæði leyndist ýmislegt góðgæti í tjaldinu sem þarna hafði verið sett upp og eins hafði Björk útbúið ríkulegt nesti að vanda. Reynsla mín segir mér að mikil og fjölbreytt næring strax eftir löng hlaup sé lykillinn að góðri líðan dagana á eftir. Það var þetta sem brást eftir maraþonið í París í fyrra þegar stigarnir í Louvre safninu urðu nánast ófærir daginn eftir.

Þegar ég hafði notið lífsins á marksvæðinu í nokkra stund fóru aðrir hlauparar að birtast í brekkunni, þeirra á meðal Gunnar og Klemens sem leiddust yfir marklínuna 4:27 klst. eftir að við vorum ræst í hlaupið á Þingeyri um morguninn. Svo tók verðlaunaafhending við og kveðjur að henni lokinni. Verðlaunin voru þau langglæsilegustu sem mér hafa áskotnast á ferlinum, hvorki meira né minna en nýir hlaupaskór, íþróttapeysa og lopapeysa að eigin vali frá dýrfirsku handverksfólki. Þetta kórónaði frábæra framkvæmd og ómetanlegt viðmót fólksins fyrir vestan sem hafði lagt nótt við dag við að skipuleggja þessa dásemd alla.

Á verðlaunapallinum. Klemens og Gunnar voru hnífjafnir í öðru sætinu. (Ljósm: Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Á verðlaunapallinum. Klemens og Gunnar voru hnífjafnir í öðru sætinu. (Ljósm. Guðmundur Ágústsson, Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Lærdómurinn
Maður lærir alltaf eitthvað nýtt í hverju hlaupi, bæði um sjálfan sig, um aðra og um ýmsa þætti sem skipta máli í hlaupinu sjálfu. Einn mikilvægasti þátturinn er vökvun og næring. Reynslan hefur kennt mér að ég þurfi að drekka u.þ.b. 300 ml. af vatni á hverja 10 km. Þetta getur samt verið svolítið breytilegt eftir hitastigi, áreynslu og almennri líðan. Í þessu hlaupi voru drykkjarstöðvar á 6-7 km fresti sem hentar mér mjög vel, þar sem mér finnst einmitt best að gleypa í mig orkugel með þessu millibili. Í lengri hlaupum nota ég alltaf  38 gramma gel af gerðinni High5, sem innihalda m.a. 23 g af auðmeltum kolvetnum. Í seinni tíð freistast ég alltaf til að nota gel með koffeini, en hvert bréf inniheldur um 30 mg af því. Þessu þarf að skola niður með tveimur góðum gúlsopum af vatni. Eins og ég nefndi hér að framan gerði ég í þessu hlaupi fyrstu tilraunina til að bæta Saltstick steinefnahylkjum á matseðilinn. Þessi hylki á að taka á 30-60 mín. fresti, sem passar ágætlega við tíðni gelátsins. Með þessu er alveg nauðsynlegt að drekka vatn, þannig að e.t.v. þarf að bæta svolítilli slettu við fyrrnefnda tvo gúlsopa. Ég ákvað samt að þetta væri allt innan skekkjumarka. Vatnsglösin á drykkjarstöðvunum voru þokkalega stór, en stundum finnast mér glösin sem boðið er upp á vera í naumara lagi. Til að vera alveg viss um að ég fengi nóg vatn bætti ég oftast í glasið eins og tolldi í því og drakk svo. Best finnst mér að taka glasið með mér en þá lendir maður oft í vandræðum með að losa sig við það aftur. Ekki vill maður henda rusli út um alla Vesturgötuna! Ég fann reyndar alltaf einhverjar leiðir til að komast hjá því. Í tvö skipti bað ég meira að segja fólk sem átti leið hjá í bílum að koma glasinu fyrir kattarnef.

Eins og sjá má tók ég hluta af Vesturgötunni með mér í mark. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Eins og sjá má tók ég hluta af Vesturgötunni með mér í mark. (Ljósm. Hlaupahátíð á Vestfjörðum).

Fyrst minnst er á úrgang get ég ekki annað en velt því fyrir mér hvers vegna í ósköpunum ég sá svona mörg tóm gelbréf á Vesturgötunni þennan morgun. Þau hafa væntanlega tilheyrt hjólafólki sem fór þarna um daginn áður, því að ég var vel að merkja fyrsti hlauparinn sem átti þarna leið um. Maður getur svo sem alltaf misst gelbréfin frá sér, sérstaklega ef maður er á hjóli. En unglingavinnan er fámenn á þessum slóðum og ólíklegt að nokkur sé í aðstöðu til að hirða þennan úrgang upp af götunni. Gelbréfanna bíða því þau örlög að velkjast um í náttúrunni næstu aldir í félagsskap gelbréfa fyrri ára og komandi ára. Þetta brotnar nefnilega seint eða aldrei niður!

Eins og ég nefndi var steinefnahylkjaátið framkvæmt í tilraunaskyni. Niðurstöðurnar lofa góðu, því að ég fann aldrei fyrir minnsta votti af krampa, hvorki í hlaupinu sjálfu né eftir það. Slíkt heyrir til undantekninga þegar ég á í hlut. Að hlaupi loknu gat ég setið á hækjum mér, reimað skóna og leikið ýmsar svipaðar kúnstir sem oftar en ekki hafa reynst illmögulegar eftir löng hlaup. Ég get auðvitað ekki fullyrt að þetta sé allt hylkjunum að þakka, enda gerði ég enga samanburðarrannsókn. En þetta var alla vega öðru vísi en ég á að venjast.

Þakkir og lokaorð
Ég get ekki ímyndað mér hversu margar fórnfúsar vinnustundir liggja að baki Hlaupahátíðinni á Vestfjörðum þetta árið. Þarna gekk allt upp og viðmótið var svo jákvætt og vinsamlegt að manni verður orða vant. Þeir sem einhvern tímann hafa komið nálægt skipulagningu almenningshlaupa eru ekki lengi að átta sig á því að fólkið fyrir vestan vinnur ótrúlegt þrekvirki með þessari framkvæmd á hverju ári. Það er heldur ekki eins og þetta sé bara eitt einfalt götuhlaup. Þetta eru nokkur hlaup, bæði í Óshlíðinni og á Vesturgötunni, og við þetta bætist svo sjósund, hjólreiðar og skemmtiskokk. Þetta er flókin framkvæmd og enn flóknari þar sem samgöngur eru seinlegar eins og raunin er á Vesturgötunni og þar sem menn geta ekki einu sinni treyst á farsímasamband til að koma skilaboðum á milli starfsmanna.

Þessum pistli lýkur með orðlausum þökkum til allra þeirra sem gerðu Hlaupahátíðina og þá sérstaklega Vesturgötuna að því ævintýri sem hún var. Mér detta fyrst í hug nöfnin Sigmundur Þórðarson og Guðbjörg Rós Sigurðardóttir, en á bak við þetta hljóta að vera a.m.k. 250 önnur nöfn. Öllu þessu fólki þakka ég innilega fyrir allt sem þau gerðu til að gera þetta eins skemmtilegt og raun bar vitni.